Ο αγώνας τελικά χάθηκε. Οι απεργοί δεν άντεξαν άλλο το πόλεμο που δέχτηκαν και άρχισαν ένας ένας να παραιτούνται από τον πολιτικό αγώνα. Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των απεργών αποφάσισε ότι δεν θέλει να συνεχίσει να εργάζεται στο Καφέ Λα Μοντ και ότι θα διεκδικήσει νομικά κάποιες αποζημιώσεις με αντάλλαγμα την παραίτηση. Κρίμα που ο ωραίος αυτός πολιτικός αγώνας κλείνει έτσι άδοξα. Θα πρέπει όλοι μας να προβληματιστούμε για το μέλλον των εργατικών αγώνων και την ταχτική της διεξαγωγής τους. Ίσως η αρχή να είναι μια συζήτηση στα Αγράμματα με έναν από τους πρωταγωνιστές της απεργίας.

Κλιμακώθηκαν σήμερα οι απεργιακές κινητοποιήσεις των συνδικάτων του τ/κ δημόσιου τομέα ΚΤΑΜΣ, ΚΤΟΣ και ΚΤΟΕΟΣ με διαδήλωση έξω από την τ/κ βουλή που συζητούσε την πρόταση νόμου της κυβέρνησης Έρογλου για το καθεστώς εργασίας των νεοπροσληφθέντων στον δήμοσιο τομέα. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο προνοεί μεταξύ άλλων μείωση των μισθών στο μισό για όλους τους νεοπροσληφθέντες στον δημόσιο τομέα όπως δάσκαλους, καθηγητές, διοικητικό και γραμματειακό προσωπικό κτλ. Τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα εδώ και μερικές βδομάδες αντιστέκονται και αγωνίζονται στους δρόμους όμως η κυβέρνηση Ερογλου επιμένει. Στις σημερινές κινητοποιήσεις συνελήφθηκαν 16 διαδηλωτές που επιχείρησαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό και να περάσουν στο κτίριο της βουλής όπου θα ψηφιζόταν το νομοσχέδιο. Αυτή τη στιγμή διεξάγονται διαπραγματεύσεις μεταξύ των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των κομμάτων της αντιπολίτευσης από την μια και της αστυνομίας από την άλλη για την απελεύθερωση τους.

http://nekatomata.blogspot.com/

 Κατά τη διάρκεια της πρώτης μέρας ο κ. Λουκαΐδης της Γενικής Εισαγγελίας άρχισε να παραβάλλει τα σημεία της απόφασης που αμφισβητά και τις παραλήψεις που έγιναν κατά τη διάρκεια λήψης της απόφασης, αποδεικνύοντας την αβασιμότητα τους.

Ο κ. Λουκαΐδης ισχυρίστηκε ότι έγινε μια συνολική προσπάθεια συγκάληψης της υπόθεσης και ότι το Κακουργοδικείο στην απόφαση του έλαβε μόνο συγκεκριμένα νομικά σημεία υπόψην για την απόφαση του και όχι το σύνολο της μαρτυρίας.

Σημεία στα οποία αναφέρθηκε ο κ. Λουκαΐδης και τα σχόλια του (ελεύθερη απόδοση):

1) Το άρθρο 20 του Συντάγματος το οποίο λέει ότι όταν ένας αστυνομικός παρεβρίσκεται σε σκηνή επεισοδίων είναι ένοχος για την οποιαδήποτε παράβαση γίνεται από την αστυνομία. Η χρήση αυτού του άρθρου δεν έγινε από το Κακουργοδικείο. Με αυτό θα μπορούσαν να κριθούν τουλάχιστον αυτοί που τοποθετήθηκαν στη σκηνή εξίσου ένοχοι για τους τραυματισμούς του Μάρκου και του Γιάννου, άσχετο με το ποιός από εκείνους τους προκάλεσαν.

2) Η αυθεντικότητα του βίντεο. Παρόλο που δεν έγινε αποδεχτό, οι δικηγόροι υπεράσπισης των αστυνομικών χρησιμοποίησαν σε διάφορα σημεία της δίκης το βίντεο για να αποδείξουν τις θέσεις των πελατών τους. Επίσης κάποιοι από τους κατηγορούμενους αστυνομικούς χρησιμοποίησαν το βίντεο στις ανώμοτες δηλώσεις τους. Αυτό γινόταν π.χ. με την ερώτηση: «αν υποθέσουμε ότι το βίντεο είναι αυθεντικό, τότε…;» Αυτές οι καταθέσεις έγιναν αποδεχτές.

3) Ο παραγωγός του βίντεο δεν κατέθεσε στο δικαστήριο επικαλούμενος φόβο. Ο γενικός εισαγγελέας κ. Κληρίδης κατέθεσε για την παραλαβή του βίντεο από τον παραγωγό του και όταν ρωτήθηκε γιατί δεν δίνει το όνομα του δήλωσε: αν «απαιτηθεί να το καταθέσω θα το κάνω». Αυτό το «δικαίωμα» αποκάλυψης της ταυτότητας του παραγωγού δεν το χρησιμοποίησαν ούτε οι δικαστές, ούτε οι δικηγόροι υπεράσπισης, ερχόμενοι μετά να διαψεύσουν την αυθεντικότητα του βίντεο, βασισμένοι στο ότι ο παραγωγός του δεν πήγε/ δεν μπορούσε να κληθεί (αφού ήταν άγνωστος) να καταθέσει. Αύριο ο κ. Λουκαΐδης με τη συμβολή του κ. Μάτσα θα συνεχίσει την επιχειρηματολογία του.

www.alertcy.wordpress.com

Όσοι βρέθηκαν το προηγούμενο Σάββατο βράδυ (21/11/2009) στην παλιά Λευκωσία και συγκεκριμένα στην πλατεία Φανερωμένης πήραν μια έντονη γεύση των τηλεοπτικών–θεαματικών Χριστουγέννων που έρχονται. Από νωρίς το απόγευμα και μέχρι πολύ αργά τη νύχτα η πλατεία τελούσε υπό νόμιμη κατάληψη από ένα τεράστιο κινηματογραφικό συνεργείο το οποίο, απ’ ότι ακούστηκε, γύριζε την χριστουγεννιάτικη διαφήμιση της Τράπεζας Κύπρου.

Η πλατεία είχε πραγματικά μεταμορφωθεί σε ένα χριστουγεννιάτικο σκηνικό που ακτινοβολούσε τηλεοπτικό «πνεύμα των Χριστουγέννων». Αυτό όμως μόνο στο χώρο μπροστά στις κάμερες όπου οι τοίχοι και οι άλλες επιφάνειες του κτιρίου απέναντι από την εκκλησία, το οποίο μεταμορφώθηκε σε ένα γαλλικού στυλ café, είχαν επιμελώς καθαριστεί από τις ενδείξεις της καθημερινής χρήσης της ζωντανής αυτής πλατείας. Όσο για τους υπόλοιπους χώρους, ήταν απλά επιθετικά κατειλημμένοι από τραπεζάκια και καρέκλες, τέντες με γκαρταρόμπες και make up studios, τραπέζια με καφέδες, τεράστιες γεννήτριες, ράμπες για τις κάμερες, έντονα και ενοχλητικά φώτα, σκηνικά, άπειρα καλώδια και δεκάδες ηθοποιούς και τεχνικούς που τρέχανε φορώντας καρτελάκια και συμπεριφέρονταν σαν να είχαν «νοικιάσει» τον χώρο, που όλα μαζί δημιουργούσαν ένα αισθητικό και κυκλοφοριακό χάος.

Οχήματα και προσωπικό του δήμου και της πυροσβεστικής υπηρεσίας μαζί με προσωπικό της αστυνομίας, είχαν επίσης επιστρατευτεί σε διάφορα πόστα για τη διευκόλυνση του διαφημιστικού συνεργείου προς το «κοινωφελές του έργο». Τέτοια ήταν η ανύψωση της κάμερας που χρειαζότανε για τα αφ’ υψηλού πλάνα από τον δήμο, ο αποκλεισμός και η απαγόρευση διέλευσης των πεζών από την πλατεία κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων από αστυνόμους και security και το «απαραίτητο» κατάβρεγμα της πλατείας από τους πυροσβέστες που με τη βρεγμένη και χειμωνιάτικη αίσθηση που προσέφερε, συμπλήρωνε το πλασματικό και κινηματογραφικό χριστουγεννιάτικο σκηνικό που είχε στηθεί σε ένα χώρο που επί καθημερινής βάσης χρησιμοποιείται από διάφορες κοινωνικές ομάδες, τόσο ως χώρος συνεύρεσης, όσο και ως σημαντικό κομμάτι της βόλτας στην παλιά πόλη.

Oι ερωτήσεις που σαν θαμώνες και χρήστες της πλατείας θέλουμε να απευθύνουμε προς τους υπεύθυνους της χορήγησης της απαραίτητης άδειας (βλέπε Δήμος Λευκωσίας) είναι:

. Γιατί στερείται από τους κάτοικους και τους επισκέπτες της μοναδικής ίσως πλατείας –αν εξαιρέσουμε την «πλατεία» Ελευθερίας– που διαθέτει η ευρύτερη (νότια) Λευκωσία, το δικαίωμα στη χρήση του δημόσιου αυτού χώρου για πάνω από δέκα ώρες και την ημέρα και ώρα μάλιστα (Σάββατο απόγευμα-βράδυ) που συγκεντρώνει τους περισσότερους χρήστες και περαστικούς; Δε θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει κάποια άλλη μέρα και ώρα που η πόλη παρουσιάζει λιγότερη κίνηση; Αυτό σημαίνει για εσάς η ενθάρρυνση της χρήσης της παλιάς πόλης και των εκδηλώσεων σε αυτήν;

Μάλλον η κατάσταση που επικρατούσε χτες βράδυ στην πλατεία Φανερωμένης εκφράζει με πολύ πετυχημένο και συμβολικό τρόπο τη λογική και τα σχέδια του Δήμου και των άλλων κυρίαρχων ομάδων που «αποφασίζουν» για την παλιά πόλη. Το στήσιμο αυτό της πλατείας εκφράζει συμβολικά την πρόθεσή να μετατραπεί η πιο ζωντανή κοινωνικά και πολιτισμικά περιοχή της Λευκωσίας σε ένα θεαματικό σκηνικό το οποίο οι επισκέπτες θα «απολαμβάνουν» κατά τη διάρκεια του shopping και καθώς θα πηγαίνουν για φαγητό στα διάφορα restaurants και το βράδυ clubbing. Ένα χώρο «καθαρό» από τις «ανεπιθύμητες» ενδείξεις της καθημερινής του χρήσης από άτομα και ομάδες που δεν ταιριάζουν στην «επιθυμητή» εικόνα της παλιάς πόλης που προωθείται. Μια εικόνα καθαρή και σχεδόν τηλεοπτικά αποστειρωμένη. Την εικόνα που τραβούσαν η κάμερες από μια πλατεία σκηνικό – μια πλατεία ψεύτικη.

Η παλιά πόλη όμως είναι ένας δημόσιος χώρος και η χρήση του είναι ελεύθερη στους πολίτες και φιλοξενούμενους. Η παλιά πόλη και ιδιαίτερα η πλατεία Φανερωμένης είναι χώρος στον οποίο συγκεντρώνονται άνθρωποι και ομάδες που διαφωνούν με αυτή τη μετατροπή του χώρου και αντιδρούν. Η ειρωνεία είναι πως τυχαία την ίδια ώρα στην άλλη πλευρά της εκκλησίας, λάμβανε χώρα η προγραμματισμένη από πρωτοβουλία πολιτών προβολή του ενημερωτικού ντοκιμαντέρ «Money as Dept» (στο You Tube με ελληνικούς υπότιτλους) με κύριο θέμα του την επεξήγηση του ρόλου των τραπεζών στην παραγωγή και κυκλοφορία του χρήματος στο σύγχρονο οικονομικό σύστημα. Ένα ντοκιμαντέρ που μιλάει για το πως άτομα και κυβερνήσεις είναι εξαρτημένοι και υποχρεωμένοι σε ένα δανεισμό χωρίς τέλος από τις ιδιωτικές τράπεζες. Όπως υποχρεωμένοι ήμασταν χτες να περιμένουμε τις διαταγές του σκηνοθέτη για να περάσουμε από την πλατεία…

Για μια κοινωνία χωρίς βασανιστές!

Τον περασμένο Μάρτιο γίναμε μάρτυρες της πρωτοφανούς συγκάληψης και του ξεπλύματος της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας από τη δικαστική εξουσία. Οι 10 αστυνομικοί που ξυλοφόρτωσαν και κακοποίησαν 2 φοιτητές το Δεκέμβριο του 2005 βρέθηκαν αθώοι από το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας αφού δεν έγινε δεχτό το βίντεο του ξυλοδαρμού που είδε ο κάθε Κύπριος πολίτης στην οθόνη της τηλεόρασης του. Οι αντιδράσεις στην αθωωτική απόφαση γέννησαν την Κίνηση Πολιτών ALERT και τη δράση για την απόδοση δικαιοσύνης.

Μετά από πολλές καθυστερήσεις το Ανώτατο Δικαστήριο αρχίζει την ερχόμενη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου την εξέταση της έφεσης που καταχωρήθηκε από την Γενική Εισαγγελεία κατά της απόφασης του Κακουργοδικείου. Το Ανώτατο Δικαστήριο θα αφιερώσει την επόμενη εβδομάδα στην υπόθεση αυτή.

Από την απόφαση του Εφετείου θα εξαρτηθεί η αξιοπιστία της δικαστικής εξουσίας στην Κύπρο ή, καλύτερα, ότι έχει απομείνει από αυτή την αξιοπιστία μετά την αθώωση των 10.

Ο κάθε πολίτης που ένιωσε και νιώθει την αδικία καλείτε να παρευρεθεί μπροστά από το Ανώτατο Δικαστήριο τη Δευτέρα μεταξύ 9:30 και 12:30 αφιερώνοντας έστω και λίγο από τον χρόνο του στο να απαιτήσει την απόδοση δικαιοσύνης. Ενημέρωση για τις εξελίξεις εντός και εκτός δικαστηρίου καθώς και ανάλογες δράσεις θα υπάρχει καθημερινά στο blog της Κίνησης Πολιτών ALERT.

http://alertcy.wordpress.com/

Η απεργία στο Καφέ Λα Μοντ κράτησε 3 βδομάδες (14/10/09-4/11/09) και αποτέλεσε έμπρακτη αμφισβήτηση της εξατομίκευσης των εργασιακών σχέσεων προτάσσοντας τον συνδικαλισμό ως συγκεκριμένη πολιτική στάση και όχι απλά ως αφηρημένο συνταγματικό δικαίωμα. Ο αγώνας των απεργών στηρίχτηκε από αρκετό κόσμο και κατάφερε να πετύχει σε πρώτο στάδιο την αναγνώριση της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης και τη δέσμευση για το ξεκίνημα των διαπραγματεύσεων. Έσπασε δηλαδή την αρχική άτεγκτη στάση της εργοδοσίας που αρνιόταν καν να συνομιλήσει με συνδικαλιστικούς εκπροσώπους των υπαλλήλων της. Για αυτό και έγινε η ταχτική υποχώρηση της επιστροφής στην εργασία κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων που προγραμματίζονταν για αυτή τη βδομάδα. Ας δούμε λίγο το ιστορικό αυτής της απεργίας.

Οι εργαζόμενοι στην συγκεκριμένη αλυσίδα εστιατορίων ήταν ανοργάνωτοι με ότι αυτό συνεπάγεται στην πράξη: 9ωρη μέρα και 6ήμερη βδομάδα εργασίας, καθόλου ωφελήματα και μισθούς που κυμαίνονταν γύρω από 600 ευρώ για ανειδίκευκτη εργασία μέχρι 1100 ευρώ για ειδικευμένη εργασία το μήνα. Πριν δυο χρόνια, όταν κάποιοι ανάλαβαν πρωτοβουλία για συνδικαλιστική οργάνωση, εξαναγκάστηκαν τελικά σε παραίτηση από την εργοδοσία και το εγχείρημα τους έμεινε μετέωρο. Αυτή τη φορά όμως οι εργατικές δυνάμεις συντονίστηκαν καλύτερα. Αυτοί που ανάλαβαν την πρωτοβουλία ήρθαν έγκαιρα σε επαφή με την ΠΕΟ και κατάφεραν να εξασφαλίσουν την στήριξη της. Συνολικά εντάχθηκαν στο συνδικάτο της ΠΕΟ 40 άτομα. Όταν όμως η εργοδοσία έτριξε τα δόντια της και προσπάθησε να μάθει ποιοι πρωτοστάτησαν στην κίνηση, μόνο οι μισοί τόλμησαν την σύγκρουση.

Η εργοδοσία προσπάθησε να κτυπήσει εν τη γενέση την κινητοποίηση των υπαλλήλων της προσφέροντας τους άδεια μετ’ απολαβών, ενώ προχώρησε στην πρόσληψη απεργοσπαστών και στην μεταφορά υπαλλήλων από άλλα εστιατόρια στο εστιατόριο της Ακροπόλεως. Οι απεργοί όμως με τους συνδικαλιστές της ΠΕΟ στο πλάι τους ήταν αποφασισμένοι να αγωνιστούν. Από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ για 3 βδομάδες πικετοφορούσαν, φώναζαν συνθήματα και καλούσαν τους συναδέλφους τους να απεργήσουν και αυτοί ενώ καλούσαν τους πελάτες να μην επισκέπτονται το εστιατόριο. Πολλοί δεν έμπαιναν καν στο Μαρκς εντ Σπένσερ για ψώνια προκαλώντας τεράστιες ζημιές στην εταιρεία. Οι απεργοί σε συνεργασία με την ΠΕΟ και αλληλέγγυους πολίτες κλιμάκωσαν την κινητοποίηση πραγματοποιώντας παρεμβάσεις διαμαρτυρίας και στα άλλα εστιατόρια της εταιρείας.

Η εργοδοσία προσπάθησε ανεπιτυχώς να ποινικοποιήσει την απεργία με το ΚΕΒΕ που κρατά γενικά πιο σκληρή στάση από την ΟΕΒ να ζητά αστυνομική παρέμβαση. Η ΣΕΚ έμεινε ουδέτερη σε αυτή την μάχη μέχρι την τελευταία στιγμή που ζήτησε να μετέχει στις διαπραγματεύσεις αλλά είσπραξε την άρνηση της εργοδοσίας. Η ουδετερότητα της ΣΕΚ στοίχισε στους απεργούς του Καφέ Λα Μοντ καθώς παρεμπόδισε την προοπτική απεργίας αλληλεγγύης στο Μαρκς εντ Σπένσερ όπου οι πλείστοι οργανωμένοι εργαζόμενοι ανήκουν στις τάξεις της. Αντίθετα η ΕΤΥΚ, ένα συνδικάτο της εργατικής αριστοκρατίας των τραπεζοϋπαλλήλων εξέφρασε την στήριξη του στους απεργούς όπως και η ΕΔΟΝ. Η εργοδοσία προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την ίδια επικοινωνιακή στρατηγική όπως στην απεργία του Τζιάμπο να παρουσιάσει δηλαδή τους απεργούς ως μια προβληματική και εγωιστική μειοψηφία και την ΠΕΟ ως παρείσαχτη δύναμη στα εσωτερικά της εταιρείας. Εξανάγκασε έτσι αρκετούς υπαλλήλους της στον δημόσιο εξευτελισμό μιας διαμαρτυρίας ενάντια στους απεργούς συναδέλφους τους έξω από το Υπουργείο Εργασίας με σύνθημα “Δεν θέλουμε συντεχνίες”. Πρόκειται για την καταβαράθρωση κάθε ίχνους εργατικής αξιοπρέπειας. Επειδή είναι ένα πράγμα κάποιος να φοβηθεί να απεργήσει και άλλο το να διαφημίζει την απεργοσπαστική του στάση.

Ως προσωπικό μπλογκ Νεκατώματα και ως συντακτική ομάδα Φάλιες δημοσιοποιήσαμε την απεργία από την αρχή και καλέσαμε διαδιχτυακά σε μποϋκοταζ στις επιχειρήσεις του συγκεκριμένου ομίλου εταιρειών ως ένδειξη έμπρακτης αλληλεγγύης στους απεργούς. Διάφοροι μπλόγκερς και μη ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και κράτησαν το ζήτημα ανοιχτό στην δημόσια σφαίρα σπάζοντας την συνομωσία της σιωπής από τα αστικά ΜΜΕ που με εξαίρεση 2-3 ανταποκρίσεων από το ΡΙΚ και το Πλας Τι βι αγνόησαν την απεργία. Αυτή η διασύνδεση απεργών και ακτιβιστών μπλόγκερς αποτελεί πλέον κινηματικό κεκτημένο καθώς απόκτησε αυτή τη φορά πολύ περισσότερο βάθος απότι στην απεργία στο Τζιάμπο. Αυτή τη φορά οι ίδιοι οι απεργοί αντιμετώπισαν τις ιστοσελίδες μας σαν δικό τους χώρο έκφρασης και το μέρος όπου αποτυπωνόταν το χρονικό του αγώνα τους.

Και καθώς φαίνεται ότι ο αγώνας συνεχίζεται και αναμένεται να κλιμακωθεί με δεύτερη απεργιακή κινητοποίηση προσεχώς δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε να είμαστε παρόντες. Σύμφωνα με την πληροφόρηση που παίρνουμε από τους απεργούς από την μέρα επιστροφής τους στη δουλειά δέχτηκαν έναν αισχρό πόλεμο από την εργοδοσία και από συγκεκριμένους απεργοσπάστες. Τοποθετήθηκαν κάμερες στην αίθουσα προσωπικού και προσπάθησαν να διασκορπίσουν τους απεργούς της Ακροπόλεως στα άλλα εστιατόρια. Με την παρέμβαση της ΠΕΟ έγινε συμβιβασμός και η πλειοψηφία των απεργών έμεινε μαζί στην Ακροπόλεως. Όμως μείωσαν τις εργάσιμες ώρες στους παρτ τάιμ και έδωσαν ανεπιθύμητα ωράρια στις μάνες εργαζόμενες με αποτέλεσμα να τους δημιουργήσουν δυσκολίες με τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις. Το αποκορύφωμα ήταν η ανεπίσημη μετάθεση ενός μάγειρα απεργού από την κουζίνα στην αποθήκη χωρίς να του δοθεί αιτιολόγηση γραπτώς. Όταν αυτός ζήτησε εξηγήσεις του είπαν να δώσει παραίτηση και να τον αποζημιώσουν με 3 μισθούς. Το κλίμα στο Καφέ Λα Μοντ είναι βαρύ. Η υπομονή στερεύει και η προοπτική μιας εκ νέου απεργιακής κινητοποίησης χωρίς πλέον κανένα περιθώριο για τακτικές υποχωρήσεις είναι ορατή.

Γρηγόρης

Πρέπει να αρχίσουμε να συζητούμε και στην Κύπρο το αυτονόητο: τι σημαίνει η έννοια κοσμική εκπαίδευση, δηλαδή η ουδετερότητα του θεσμού απέναντι σε όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες. Πρέπει επίσης να αρχίσουμε να συζητούμε και να κατανοούμε ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις είναι απολύτως σεβαστές αλλά αποτελούν αυστηρά προσωπικά δεδομένα που ανήκουν στην ιδιωτική σφαίρα.

Η Κύπρος μαζί με την Ελλάδα και την Ιρλανδία παραμένουν από τις τελευταίες χώρες της Ε.Ε που δεν έχουν ουσιαστικά αναπτύξει ένα σοβαρό κοινωνικό διάλογο σε σχέση με το μάθημα των θρησκευτικών και τη διαπραγμάτευση της θρησκευτικής ετερότητας. Με την υφιστάμενη πρακτική οι αλλόθρησκοι μαθητές/τριες παίρνουν εύκολα απαλλαγή. Οι ομόθρησκες οικογένειες δυσκολεύονται ή δεν παίρνουν απαλλαγή. Υπάρχουν συγκεκριμένες καταγγελίες στην Επίτροπο Διοικήσεως και στην Επίτροπο για τα Δικαιώματα του Παιδιού που περιμένουν απόφαση. Ο «σεβασμός» ωστόσο δια του αποκλεισμού ή δια της απαλλαγής δεν αποτελεί ακριβώς σεβασμό της ταυτότητας. Όχι μόνο δεν υφίσταται σχέση ισοτιμίας και ενιαία μεταχείριση μεταξύ των ταυτοτήτων στο ελληνοκυπριακό σχολείο αλλά αντίθετα η θρησκευτική ετερότητα απαξιώνεται. Η κουλτούρα των «διαφορετικών» τοποθετείται εκτός της σχολικής γνώσης και εκτός των πρακτικών του σχολείου. Επιπρόσθετα, η δημόσια εκπαίδευση δεν μπορεί να παρεμβαίνει και μάλιστα με μοντέλα κατηχητικού/ομολογιακού τύπου στη διαμόρφωση της θρησκευτικής συνείδησης των μαθητών/τριών.

Η πρακτική που ακολουθείται σήμερα κρατά την Κυπριακή Δημοκρατία μακριά από τις ευρωπαϊκές εξελίξεις σε ένα σοβαρό τομέα αυτόν του πλουραλισμού και του σεβασμού της διαφοράς. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες μας, όπως και όλες οι κοινωνίες, δεν είναι, ούτε ήταν ποτέ, πολιτισμικά και θρησκευτικά ομοιογενείς. Τα τελευταία χρόνια το δεδομένο αυτό έχει αρχίσει να αναγνωρίζεται από τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη. Το μονολιθικό κατηχητικό μοντέλο της θρησκευτικής εκπαίδευσης αρχίζει να εξελίσσεται αλλού εντονότερα και αλλού πιο διστακτικά σε ένα πολυδογματικό/πολυθρησκευτικό μοντέλο (Αγγλία, Σουηδία, Φινλανδία, Ολλανδία, Δανία, Αυστρία). Στην Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία το μάθημα των θρησκευτικών είναι προαιρετικό. Άλλες χώρες όπως η Γερμανία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο προσφέρουν τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ ενός μαθήματος θρησκευτικών το οποίο έχει κατηχητικό χαρακτήρα και ενός μαθήματος ηθικής φιλοσοφίας. Η πολιτική της εναλλακτικότητας αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς τη διαδικασία εκκοσμίκευσης της εκπαίδευσης γιατί δε θεωρεί τη θρησκευτικότητα ως αναγκαίο συστατικό στοιχείο της ηθικής διαπαιδαγώγησης του ατόμου. Η Γαλλία είναι το μόνο ευρωπαϊκό κράτος που εκφράζει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο την αρχή «πως το κράτος δεν πρέπει να θρησκεύεται». Συνεπές προς την αρχή αυτή το γαλλικό σχολείο, ως ένα κρατικό ίδρυμα, θέτει το ζήτημα της θρησκευτικής παιδείας εκτός των στόχων της δημόσιας κρατικής εκπαίδευσης.

Εν κατακλείδι, ο δογματικός χαρακτήρας της θρησκείας και η διεκδίκηση της απόλυτης αλήθειας συγκρούονται με τις σύγχρονες παιδαγωγικές αντιλήψεις που επιδιώκουν τη διερεύνηση, το πείραμα, την τεκμηρίωση, το διάλογο και την κριτική αντιπαράθεση. Το δημόσιο σχολείο οφείλει προωθήσει όσο πιο δυναμικά γίνεται: 1) την κριτική και δημιουργική σκέψη 2) την ισότιμη αναγνώριση της θρησκευτικής ετερότητας ή την απουσία θρησκευτικότητας. Επιτέλους πρέπει να αποφασίσουμε: τι υποκείμενα θέλουμε να παράγει το εκπαιδευτικό σύστημα: πιστούς ή πολίτες; Αναρτήθηκε από Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ Εκπαιδευτικών “Ενωμένη Κύπρος”

Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ Εκπαιδευτικών “Ενωμένη Κύπρος”
[ε/κ τμήμα]

Ο Κανατλί προσέθεσε ότι «κατά τη διάρκεια της δράσης μπορεί κανένας να μην συνελήφθει αλλά υπάρχει η πιθανότητα στο άμεσο μέλλον για κάποιον να συλληφθεί. Οπότε καλούμε όλες τις πολιτικές ομάδες να αντιδράσουν σε αυτήν την αντιδημοκρατική και φασιστική ενέργεια και να δείξουν διεθνή αλληλεγγύη στους Τουρκοκύπριους συνδικαλιστές, ακτιβιστές, και εκπροσώπους πολιτικού κόμματος.»

http://resistencias2005.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

Με αφορμή την παγκόσμια μέρα εκπαιδευτικού η πλατφόρμα Ε/Κ και Τ/Κ εκπαιδευτικών πραγματοποίησε την περασμένη Κυριακή ξενάγηση μαθητών και από τις δύο κοινότητες στην εντός των τειχών  Λευκωσία