……………

http://disdaimona.blogspot.com/2012/05/18.html

Το κράτος ανάδοχος της έκδοσης κεφαλαίου ύψους 1.8 δις στη Λαϊκή

17 Μαίου 2012, ώρα 15:00

Την ολοκλήρωση των διαβουλεύσεων με το Υπουργείο Οικονομικών και την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου σε σχέση με το σχέδιο κεφαλαιακής ενίσχυσης της Τράπεζας, στη βάση των προνοιών της νομοθεσίας περί στήριξης του χρηματοπιστωτικού συστήματος ανακοίνωσε σήμερα η Λαϊκή Τράπεζα.

Με ανακοίνωσή της στο Χρηματιστήριο, η Λαϊκή αναφέρει ότι σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία, που εγκρίθηκε σήμερα από το Υπουργικό Συμβούλιο, ”η Κυπριακή Δημοκρατία θα λειτουργήσει ως ανάδοχος της έκδοσης κεφαλαίου της Τράπεζας ύψους 1.800.000.000 ευρώ μέσω δικαιωμάτων προτίμησης”.

”Το Διοικητικό Συμβούλιο της Τράπεζας, το οποίο ενέκρινε τους όρους αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου εκφράζει την ικανοποίηση του για τη σημερινή απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, η οποία διευκολύνει την υλοποίηση του σχεδίου ανακεφαλαιοποίησης της Τράπεζας”, αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Ο Πρόεδρος του ΔΣ της Λαϊκής Μιχάλης Σαρρής και ο Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου Χρίστος Στυλιανίδης δήλωσαν χαιρέτισαν την απόφαση αναδοχής της έκδοσης από την Κυπριακή Δημοκρατία, ”εξέλιξη η οποία θα λειτουργήσει θετικά στις προσπάθειες που καταβάλλουμε για ανακεφαλαιοποίηση της Τράπεζας μέσα από ιδιωτικά κεφάλαια”, όπως αναφέρουν.
Σημειώνουν ακόμη ότι ”οι προσπάθειες για υλοποίηση και των υπολοίπων πυλώνων του πλάνου κεφαλαιακής ενίσχυσης βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, ώστε να υπάρξει πλήρη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις των εποπτικών αρχών μέχρι το τέλος Ιουνίου 2012”.

Στην ανακοίνωση αναφέρεται, τέλος, ότι οι όροι της έκδοσης θα περιληφθούν στο Ενημερωτικό Δελτίο που θα κατατεθεί για έγκριση στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς και αναμένεται να κυκλοφορήσει εντός της ερχόμενης εβδομάδας.

πηγή: nomisma

περιοδικό Κόκκινο, τεύχος 52, Απρίλιος 2012

Η απόφαση των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων να ιδρύσουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών στην Ελλάδα σηματοδότησε την είσοδο της χώρας σε μια νέα πολιτική περίοδο. Αποτελεί πλέον κοινό τόπο στους χώρους της κριτικής αντιπολίτευσης ότι βρισκόμαστε ήδη σε διαδικασία επέκτασης της φαιάς πανούκλας. Ο όρος του «εκφασισμού» και οι αναφορές στη δημοκρατία της Βαϊμάρης έχουν εγκατασταθεί πλέον στο λεξιλόγιο και τις αναλύσεις της Αριστεράς.
Ωστόσο, ο εκφασισμός εμφανίζεται, στις αναφορές της Αριστεράς, ως μια ιστορία παράλληλη προς την ιστορία της οικονομικής κρίσης, χωρίς οργανική σχέση με αυτήν. Παραδείγματος χάρη, η ανάδειξη του ζητήματος των στρατοπέδων συγκέντρωσης εμφανίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ ως προεκλογικός ελιγμός των κομμάτων εξουσίας, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για την ιδρυτική πράξη προσχώρησης όλων των καθεστωτικών δυνάμεων σε μια νέα δυναμική πρόταση πολιτικής ηγεμονίας, την πρόταση του φασισμού. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, δηλαδή από τα χρόνια της «ισχυρής Ελλάδας» του Κώστα Σημίτη.

Η μοριακή αντεπανάσταση των ηττημένων της Αγοράς

Στη διάρκεια των ετών 1995-2008 -τα οποία, σε αντίθεση με όσα λέγονται, ήταν περίοδος οικονομικής ανόδου του ελληνικού καπιταλισμού (βλ. στις ετήσιες εκθέσεις του ΙΝΕ ΓΣΕΕ)- πραγματοποιήθηκε μια «μοριακή» αντεπανάσταση του ελληνικού συντηρητισμού. «Μοριακή», επειδή συντελέστηκε στην κλίμακα των ατόμων και των οικογενειών, σιωπηλά και υπόγεια, πριν τα αποτελέσματά της να εμφανιστούν στην πολιτική σκηνή.
Η ανάπτυξη της μοριακής αντεπανάστασης σχετίζεται με την πορεία του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα: Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ο νεοφιλελευθερισμός κυριάρχησε και εγκατέστησε το γυμνό συμφέρον του χρήματος, τον ανταγωνισμό και το ατομικό συμφέρον ως προϋπόθεση της συλλογικής ευημερίας, στη θέση της ιδεολογίας της κοινωνικής αλληλεγγύης και του κοινωνικού κράτους. Ως αποτέλεσμα, στην εποχή της ακμής του νεοφιλελευθερισμού, η κοινωνικοποίηση των ατόμων πραγματοποιόταν μέσα από την Αγορά: Κάθε άτομο, με τα εφόδια που απέκτησε ριχνόταν στην αρένα των αγορών για να αξιοποιήσει το προσωπικό του «κεφάλαιο» (την ατομική του περιουσία και το «ανθρώπινο κεφάλαιό» του, τις προσωπικές του ικανότητες και φιλοδοξίες). Τα άτομα εντάσσονταν στην κοινωνία με βασική αναφορά στην ιδιότητα του κατόχου κεφαλαίου, σε έναν κόσμο όπου όλοι εμφανίζονται ως επενδυτές που πρέπει να αξιοποιήσουν το κεφάλαιό τους: άλλοι πρέπει να αξιοποιήσουν το υλικό κεφάλαιό τους, άλλοι το «ανθρώπινο κεφάλαιό» τους που συνίσταται στις ικανότητές τους προς εργασία, τις γνώσεις και τις δεξιότητες στις οποίες «επένδυσαν».
Μάλιστα, ο νεοφιλελευθερισμός ισχυρίστηκε ότι από την επιδίωξη του μερικού, ατομικού, ιδιαίτερου συμφέροντος θα προκύψει η γενική ευημερία. Με άλλα λόγια, ήταν μια ηγεμονική πολιτική πρόταση αφού κατόρθωνε να πείθει ότι το ιδιοτελές συμφέρον της επιχειρηματικής τάξης μετουσιώνεται τελικά σε γενικό συμφέρον.
Αυτό ήταν το ισχυρό σημείο του στα πρώτα έτη της κυριαρχίας του, αλλά και το αδύναμο σημείο του όταν οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες που αναπτύχθηκαν εξαιτίας του, κατέστησαν φανερό ότι δεν ήταν μια πολιτική γενικής ευημερίας αλλά μια πολιτική ευημερίας για την άρχουσα τάξη, τους συμμάχους της στη μικροαστική τάξη και κάποια στηρίγματά της στις εργαζόμενες τάξεις.
Η συντηρητική μοριακή αντεπανάσταση στα χρόνια της «ισχυρής Ελλάδας» είχε ως σταθερή υλική βάση τη μόνιμη διάψευση της υπόσχεσης του νεοφιλελευθερισμού ότι θα οδηγούσε σε γενική άνοδο της ευημερίας: Είναι δυσβάσταχτο να σε συνδέει με τους άλλους μόνο η αγορά, δηλαδή το γυμνό ατομικό συμφέρον, όταν είσαι ένας από αυτούς που έχασαν στο παιχνίδι της. Η κυριαρχία του απόλυτου ατομικισμού έγινε αφόρητη για τους «ηττημένους της αγοράς». Από αυτή την τραυματική κοινωνικοποίηση απορρέει η επιστροφή «σε παλιούς χάρτες που καθοδηγούσαν τα άτομα στην ατομική και συλλογική τους ζωή» (κατά την έκφραση του Hobsbawm). Αφού οι ιδεολογίες αλληλεγγύης της Αριστεράς είχαν απαξιωθεί, δεν απέμεναν πολλές επιλογές πέρα από τα γνώριμα και ασφαλή τοπία της θρησκείας που προσφέρει παρηγοριά, του Εέθνους και του αθλητισμού που προσφέρουν ταυτότητα, της οικογένειας, του στρατού και της αστυνομίας που προσφέρουν ασφάλεια. Μοιραία αναβίωσαν τότε οι πιο αντιδραστικές συλλογικές ιδεολογίες.
Η Νέα Δημοκρατία εκπροσώπησε προνομιακά αυτό τον κόσμο, τους «ηττημένους της αγοράς» – και μεμιάς απέκτησε λαϊκή συντηρητική βάση που την οδήγησε στην κυβέρνηση το 2004. Αν όμως η ΝΔ ήταν ο κυριότερος εκπρόσωπος του νέου ελληνικού συντηρητισμού, ο αυθεντικός εκφραστής του ήταν το ΛΑΟΣ.

Ο φιλελευθερισμός των νικητών της αγοράς

Ο όρος του φιλελευθερισμού, στη θεωρία τουλάχιστον, δεν περιορίζεται στο πεδίο της οικονομίας, αλλά προσδιορίζει και μια πολιτική κατεύθυνση που ευνοεί την αλλαγή και τη μεταρρύθμιση, την προστασία των πολιτικών ελευθεριών, την ισότητα και την ανοχή των αντίθετων απόψεων, την αποδέσμευση από τον ακραίο εθνικισμό και το ρατσισμό.
Από τη στιγμή που η οικονομική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού μπήκε σε ηγεμονική κρίση, ο πολιτικός φιλελευθερισμός επιχείρησε να αποτελέσει την εναλλακτική λύση στον ανερχόμενο νέο ελληνικό συντηρητισμό αντιπαραθέτοντας τις δικές του αξίες (αγορά, ατομικά δικαιώματα, ισότητα ευκαιριών, ενεργοποίηση της κοινωνίας των πολιτών).
Η υλική βάση για τον πολιτικό φιλελευθερισμό στην Ελλάδα ήταν οι ίδιες οι επιδόσεις του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού: Διότι, εκτός από αυτούς που αναγνώριζαν εαυτούς ως «ηττημένους της αγοράς», υπάρχουν και αυτοί που αναγνώριζαν τον εαυτό τους ως «νικητές της αγοράς». Ήταν αυτοί που ρίχτηκαν στο παιχνίδι του ανταγωνισμού και κέρδισαν μια άνετη, εύπορη ή έστω ανεκτή, από υλική άποψη, ζωή, στην οποία η διακινδύνευση και η ανασφάλεια επιβραβεύονται με την επαγγελματική επιτυχία και την κοινωνική άνοδο. Μοιραία, ευρέα μικροαστικά στρώματα έτειναν αυθόρμητα στην υιοθέτηση της ιδεολογίας και των αξιών του νεοφιλελευθερισμού, διότι αυτές αντιστοιχούσαν πλέον στην υλική υπόσταση της ύπαρξής τους. Αναπαραγόταν έτσι η υλική βάση της κοινωνικής συμμαχίας μεταξύ των σύγχρονων επιχειρηματικών μερίδων με μεσαία και ανώτερα μικροαστικά στρώματα που αναγνώριζαν τον εαυτό τους ως «νικητές της αγοράς».

Η διάδοση της φαιάς πανούκλας

Μετά τη διάψευση των υποσχέσεων της εσωτερικής υποτίμησης, που βρίσκεται σε απόλυτη αποτυχία, αυξανόμενα τμήματα των μικροαστικών μερίδων που προηγουμένως αναγνώριζαν τον εαυτό τους ως νικητές της αγοράς, διαπιστώνουν ότι «στο τέλος της ημέρας» βρίσκονται στην πλευρά των χαμένων.
Για το λόγο αυτό, η πολιτική των Mνημονίων και της εσωτερικής υποτίμησης οδηγεί σε διάρρηξη των κοινωνικών συμμαχιών της προηγούμενης περιόδου και απαξιώνει την ηγεμονική, μέχρι πρότινος, πρόταση του νεοφιλελευθερισμού. Οι μόνοι νικητές της αγοράς που απομένουν πια είναι το σύμπλεγμα του μεγάλου κεφαλαίου με τις τράπεζες.
Προκύπτει από αυτά μια κρίση πολιτικής ηγεμονίας της άρχουσας τάξης, η οποία δεν κατορθώνει πια να διασώσει την συμμαχία της με μεγάλες μερίδες της μικροαστικής τάξης στη βάση του νεοφιλελεύθερου σχεδίου. Η αστική τάξη δεν φαίνεται ικανή να επιβάλει την ηγεμονία της και να συνενώσει υπό την αιγίδα της ούτε τις συμμαχικές προς αυτήν μερίδες της μικροαστικής τάξης ούτε τις μερίδες των εργαζόμενων τάξεων που τη στήριζαν, κάνοντας χρήση της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, της νεοφιλελεύθερης υπόσχεσης περί γενικής ευημερίας υπό την προϋπόθεση της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, της ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας κ.λπ. Πρόκειται για μια κρίση της άρχουσας ιδεολογίας, η οποία έχει εκπέσει στη συνείδηση των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Η λειτουργία, όμως, αυτής της ιδεολογίας είναι να αναπαράγει την υποτέλεια των υποτελών τάξεων. Στο σημείο αυτό ανοίγεται μια διπλή δυνατότητα: της διεκδίκησης της εξουσίας από τις υποτελείς τάξεις ή της υπαγωγής τους σε έναν νέο ηγεμονικό σχέδιο της άρχουσας τάξης.
Η ηγεμονική αδυναμία παίρνει, επιπλέον, τη μορφή της ρήξης του δεσμού εκπροσωπούντες-εκπροσωπούμενοι, δηλαδή τη μορφή μιας κρίσης κομματικής εκπροσώπησης.
Τι απομένει, λοιπόν, στο άρχον συγκρότημα; Ποιο ηγεμονικό σχέδιο; Αυτή τη στιγμή ο ανερχόμενος φασισμός είναι η μοναδική ηγεμονική πρόταση στον ορίζοντα της εξουσίας. Είναι ήδη φανερό ότι η φασιστική πρόταση μπορεί να συνενώσει σε μια νέα ταξική συμμαχία που θα στηρίζεται στο μίσος για το μετανάστη, στον εθνικισμό και την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες της αστυνομίας, του στρατού, της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, της μηδενικής ανοχής και της καταδίωξης των αδυνάμων, μια σειρά κοινωνικών τάξεων, μερίδων τάξεων και κοινωνικών ομάδων: από το τραπεζικό κεφάλαιο, τους μεγάλους και μικρούς κεφαλαιοκράτες, τους επαγγελματίες της ιδεολογίας, τους οικονομολόγους, δημοσιογράφους, έως τους άνεργους και τους εξαθλιωμένους συνταξιούχους, τα φασίζοντα στελέχη των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων, τους θρησκόληπτους και τους μπράβους, και τόσους άλλους.
Η πορεία του άρχοντος συγκροτήματος προς το φασισμό έχει ήδη αρχίσει: Η απόφαση των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων να ιδρύσουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών είναι η ιδρυτική πράξη προσχώρησης όλων των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων σε μια διαδικασία γενικευμένου εκφασισμού. Είναι η προσχώρηση σε ένα ηγεμονικό πολιτικό σχέδιο που φαίνεται, σήμερα, ως το μόνο αποτελεσματικό για την άρχουσα τάξη και τους συμμάχους της. Η προσχώρηση αυτή συνοδεύεται με την εγκατάλειψη του πολιτικού φιλελευθερισμού. Οι πρώην φιλελεύθεροι «διανοούμενοι» και δημοσιογράφοι, το ιδεολογικό προσωπικό της ισχυρής Ελλάδας του νεοφιλελευθερισμού, συντάσσονται στις γραμμές του φασισμού και ως νέοι Γκέμπελς ασκούν την τέχνη της αντιστροφής: Για να αποκρύψουν τον φασισμό που οι ίδιοι έχουν αφομοιώσει, οι νεοφιλελεύθεροι που έγιναν φασίστες, καταγγέλλουν την Αριστερά σαν αντιδημοκρατική δύναμη.
Εάν ισχύουν αυτά, μοιραία, το μοναδικό εμπόδιο που μπορεί να συναντήσει στο δρόμο της η διαδικασία του εκφασισμού θα είναι στο εξής η Αριστερά και οι άλλες αντικαθεστωτικές δυνάμεις. Με ποιο ηγεμονικό σχέδιο, άραγε, θα μπορέσουμε να τους σταματήσουμε; Με ποιες συμμαχίες; Με τι μέσα; Αυτό δεν μπορούμε να το δούμε με ευκρίνεια προς το παρόν. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο δρόμος του φασισμού προς την εξουσία δεν θα είναι βασιλικός.

κεϊνσιανός

Στην Ολλανδία, η κεντροδεξιά κυβέρνηση μειοψηφίας φαίνεται να οδεύει προς τη παραίτηση μετά από την άρνηση του ακροδεξιού Βίλτερς να στηρίξει τον προϋπολογισμό των περικοπών που εισηγείται η κυβέρνηση.

Ανάλογα, φαίνονται να συμβαίνουν και στην άλλη πλευρά της Ευρώπης, στην Τσεχία. Η κεντροδεξιά κυβέρνηση βρίσκεται, επίσης, σε κρίση αφού είναι αμφίβολο αν έχει, η αν θα έχει στο άμεσο μέλλον, την πλειοψηφία στην βουλή. Η κυβέρνηση είχε εκλεγεί το 2010 σε ένα εκλογικό πλαίσιο που φάνηκε να κατευθύνει την λαϊκή δυσφορία σε δυο νέα κεντροδεξιά κόμμα. Σήμερα, το ένα από αυτά [Public Affairs] το οποίο διαφημιζόταν σαν το “κόμμα ενάντια στην διαφθορά”, έχει διασπαστεί μετά από ένα σκάνδαλο διαφθοράς, ενώ γενικά η κυβέρνηση φαίνεται να βρίσκεται σε κρίση νομιμότητας. Ταυτόχρονα, οι συντεχνίες κατέβηκαν δυναμικά στους δρόμους, απαιτώντας την παραίτηση της κυβέρνησης και την απόσυρση των προτάσεων της για περισσότερες περικοπές. Στη Τσεχία, οι κινητοποιήσεις έχουν, ήδη, μια προϊστορία, όποτε οι νέες κινητοποιήσεις φαίνεται να απλώνονται και να εκφράζουν ένα κλίμα στην χώρα. Ακόμα και στο euronews, η αναφορά ήταν ότι ήταν η μεγαλύτερη κινητοποίηση από το 1989. Τα δυο κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης [σοσιαλδημοκρατικό και κομμουνιστικό] αναμένεται να κερδίσουν την απόλυτη πλειοψηφία αν γίνουν εκλογές.

Οι κινητοποιήσεις στην Πράγα

http://www.euronews.com/2012/04/22/thousands-join-anti-austerity-protest-in-prague/

Μαζικές διαδηλώσεις έγιναν και στην Σλοβενία ενάντια στις εισηγήσεις της κυβέρνησης για περικοπές.

Στην Γαλλία, ο Σαρκοζί έχασε και στον πρώτο γύρο τελικά. Αλλά οι παρατηρητές σημείωσαν την άνοδο των «άκρων». Από την πλευρά της αριστεράς, το 11% του Melanchon [του"Αριστερού Μετώπου"] θεωρείται επιτυχία, αν και είναι χαμηλότερο από τα ποσοστά που έδιναν οι δημοσκοπήσεις με βάση την απήχηση που φάνηκε να έχει στην προεκλογική εκστρατεία. Τρεις άλλοι υποψήφιοι της άκρας αριστεράς και των οικολόγων συγκέντρωσαν 4%. Την έκπληξη, σε σχέση με τις δημοσκοπήσεις, την έκανε, ωστόσο, η Λε Πεν, η οποία κατάφερε να τελειώσει τρίτη με ένα ποσοστό του 18%. Η εκστρατεία της εστιάστηκε περισσότερο στην κριτική της Ευρώπης αλλά και του χρηματιστικού κεφαλαίου, αντί στην μετανάστευση αποκλειστικά. Και αποτελεί, ίσως, και μια πρώτη εμφάνιση της γαλλικής δυσφορίας για τον υποτελή «εθνικό» ρόλο, στο οποίο φαίνεται να έχει καταλήξει η Γαλλία του Σαρκοζί σε σχέση με την Γερμανία.

 ……………………..

Όταν ο Ορφανίδης το παίζει αστυνομικός ηθικής: ανησυχεί για τις τράπεζες φυσικά, αλλά και για τις συνέπειες των λαθών του

Πριν δύο εβδομάδες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εξέδωσε μια ενδιαφέρουσα ανακοίνωση: καλούσε τα κράτη να προβληματιστούν γύρω από τρόπους βοήθειας των «νοικοκυριών», τα οποία είναι καταχρεωμένα στις τράπεζες. Η ανακοίνωση του ΔΝΤ ήταν μάλλον αποτέλεσμα των αυξανόμενων πιέσεων [και στην Δύση αλλά και αλλού] να κάνουν κάτι τα κράτη και για τους πολίτες, αντί μόνο για τις τράπεζες – το ξελάσπωμα των οποίων από τα δικά τους «τοξικά» και άλλα δάνεια οδήγησε την παγκόσμια οικονομία στην σημερινή κατάσταση με τα υπερχρέη των κρατών. Από την άλλη τα χρέη των «νοικοκυριών» αποτελούν μια εν δυνάμει ωρολογιακή βόμβα, ιδιαίτερα στο κλίμα λιτότητας που επιβάλουν οι τράπεζες, μέσα από το κύκλωμα των οίκων αξιολόγησης και των πολιτικών που ελέγχουν. Αν τα νοικοκυριά δεν έχουν εισοδήματα, προφανώς δεν θα πληρώνουν και προφανώς θα έχουμε ένα νέο κύκλο «χαμένων» και ενδεχομένως, «τοξικών» δανείων. Ήδη, άλλωστε, οι κυπριακές τράπεζες βρίσκονται αντιμέτωπες με ιδιαίτερο πρόβλημα, λόγω ακριβώς του γεγονότος ότι τα δάνεια στην Ελλάδα δεν φαίνεται να μπορούν να αποπληρωθούν. Ο Χ. Σταυράκης είχε, ήδη, προειδοποιήσει για το πρόβλημα, αλλά και είχε περιγράψει τον τρόπο που λειτουργεί η «λογική» του κεφαλαίου για να αναπαράγει τα πρόβλημα:

«..ένιωθα ότι στην Κύπρο υπήρχε τεραστία πιστωτική επέκταση τα τελευταία χρόνια, με τον ρυθμό αύξησης των δανείων του τραπεζιτικού συστήματος να πλησιάζει το 30%. Οι έμπειροι οικονομολόγοι γνωρίζουν πολύ καλά πως όταν βλέπεις σε μια οικονομία μια τόσο ραγδαία ανάπτυξη των δανείων, αυτό αποτελεί ισχυρή ένδειξη πως θα ακολουθήσουν μεγάλα προβλήματα. Τα πολλά δάνεια με εύκολους όρους και φθηνό χρήμα οδηγούν σε μεγάλες απροσεξίες. Όσο οι πιστώσεις και τα δάνεια αυξάνονται τόσο ραγδαία, οι τράπεζες αισθάνονται την πίεση των ανταγωνιστών τους και παραχωρούν όσο το δυνατόν περισσότερα δάνεια για να μην κόψουν πίσω από τα κέρδη.» [Χ. Σταυράκης, Η Πολιτική στην Οικονομία, η Οικονομία στην Πολιτική. σελ. 100].

Ο Ορφανίδης, αν και επόπτης, δεν αντιλήφθηκε, προφανώς, την επέκταση και ήθελε να δοθεί στις τράπεζες και άλλη φθηνή ρευστότητα – τα τριετή χαμηλότοκα χρεόγραφα του 2009. Και όταν η υπόσχεσή του ότι τα δάνεια θα κατευθύνονταν, τουλάχιστον, σε κυπριακές επιχειρήσεις για να επιχορηγηθεί ανάπτυξη απέτυχε [το φθηνό χρήμα δανείστηκε και επενδύθηκε στην Ελλάδα σε δάνεια και ομόλογα], δεν έδειξε καμία διάθεση παρέμβασης.

Και έτσι οι Κύπριοι δανειζόμενοι, έπρεπε να πληρώνουν ψηλά επιτόκια αυξάνοντας και τα χρέη των νοικοκυριών, χωρίς καν την ρευστότητα που θα μπορούσε να ενθαρρύνει την ανάπτυξη. Προφανώς, ο Ορφανίδης είχε ως προτεραιότητα την κερδοφορία των τραπεζών. Απέτυχε και εκεί.

Όποτε, όταν σήμερα έρχεται το ΔΝΤ και ανοίγει το θέμα των χρεών των νοικοκυριών, ο Ορφανίδης εμφανίζεται και πάλι, ως υπερασπιστής των κερδών των τραπεζών: μιλώντας με ύφος επαρχιακού διευθυντή σε κήρυγμα ηθικολογίας μας είπε ότι «ακύρωση ιδιωτικών δανείων» αποτελεί «αθέτηση μιας δέσμευσης» και πως «όταν γίνονται αυτές οι συμφωνίες πρέπει να υλοποιούνται». Ο κ. Ορφανίδης βέβαια έχει μπροστά του το ελληνικό «κούρεμα», όπου σαφώς έγιναν «αθετήσεις δεσμεύσεων» για να μην καταρρεύσει το σύστημα. Και φυσικά οι επιχορηγήσεις των τραπεζών είτε με χαμηλότοκα δάνεια, είτε με κρατικές παρεμβάσεις συνιστούν μεροληπτική συμπεριφορά της Πολιτείας σε σχέση με τους πολίτες που έχουν χρέη: αν οι τράπεζες και οι τραπεζίτες δεν χρειάζεται να τηρούν τις δεσμεύσεις τους [διότι διαφορετικά θα έπρεπε να αφεθούν να χρεοκοπήσουν με βάση τις «δεσμεύσεις» του συστήματος], τότε, προφανώς, η ηθικολογία απευθύνεται μόνο στην Πολιτεία και στους πολίτες.

Είναι αλήθεια ότι ο κ. Ορφανίδης αδυνατεί ακόμα να κατανοήσει το «κούρεμα». Αλλά, υπάρχει και η πραγματικότητα: η επέκταση των δανείων έγινε επί εποχής του και μια αναδιάρθρωση του χρέους των νοικοκυριών, [θέμα που θα επανέλθει] θα θέσει και πάλι ζητήματα ευθυνών για τα δάνεια, τα επιτόκια και τον εποπτικό ρόλο.

Ο Ορφανίδης φάνηκε να διαρρέει τον τελευταίο καιρό ένα αγιογραφικό αυτοβιογραφικό δεξιά και αριστερά για να αποφύγει, και πάλι, να αναλάβει την ευθύνη για τις συνέπειες της απραξίας και των λαθών του. Ακόμα και σε συζήτηση στην εκπομπή του Καρεκλά, Προεκτάσεις, στο ΡΙΚ την περασμένη εβδομάδα άρχισε να εμφανίζεται η κριτική για τον ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας και η αλήθεια ότι η κατάσταση με τις τράπεζες ήταν γνωστή κρίση από το 2011. Και φυσικά υπάρχουν και οι αξιολογήσεις των «οίκων» του οποίους χρησιμοποιούσε παραπλανητικά ο Ορφανιίδης: η καταγραφή τους ότι το βασικό πρόβλημα της κυπριακής οικονομίας πήγαζε από την έκθεση των τραπεζών στα ελληνικά ομόλογα, είναι θέμα απλής ανάγνωσης πια.

Για μια ακόμα απόπειρα δημοσιοποίησης του βιογραφικού του Ορφανίδη [και της ξεκάθαρης παραπλάνησης με την μεταφορά των ευθυνών του, στο δημόσιο, ιδιαίτερα στο σημείο 6], αλλά και των αντιδράσεων από αναγνώστες βλ:

http://www.sigmalive.com/inbusiness/news/financials/480888

Παρασκευή 4 Μαϊου, ώρα 19.00 αίθουσα Ειρήνης (τέρμα Λήδρας)

Ομιλητές
Ντίνος Αγιομαμμίτης (ΕΡΑΣ)
Πάνος Κοσμάς (δημοσιογράφος, ΣΥΡΙΖΑ)
Αντώνης Μπαλασόπουλος (Αναπληρωτής Καθηγητής, Τμήμα Αγγλικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Κύπρου)

Συντονίζει ο Γιώργος Χαραλάμπους (Ειδικός επιστήμονας, Πανεπιστήμιο Κύπρου και Frederick University)

http://erascy.blogspot.com/

Τουλάχιστον 30 από τους συλληφθέντες είναι από τη Γαλλία, ενώ επίσης αναφέρονται συλληφθέντες από Ισπανία, Πορτογαλία, Καναδά και Ιταλία. Επίσης έχουν συλληφθεί Ισραηλινοί αλληλέγγυοι που έσπευσαν στο αεροδρόμιο.

Πολλοί άλλοι/ες έχουν εμποδιστεί να ταξιδέψουν ήδη από τις προηγούμενες μέρες σε μια συνεργασία αερογραμμών και ισραηλινών αρχών. Διάφορες εταιρίες ειδοποίησαν επιβάτες για ακύρωση των κρατήσεών τους μετά από διαταγές των ισραηλινών αρχών (διαταγές που περιλαμβάνουν ψέματα και δυσφήμηση). Η Lufthansa ακύρωσε κρατήσεις για την πτήση της Κυριακής, παρότι κάποιες από αυτές δεν σχετίζονταν καν με την Πρωτοβουλία Καλωσήρθατε στην Παλαιστίνη.

Η είδηση βρίσκεται σε εξέλιξη.

ΠΗΓΗ

‘Αλλες φωτογραφίες:

http://www.flickr.com/photos/activestills/7079430475/in/photostream/

http://www.flickr.com/photos/activestills/6933379998/in/photostream/

http://www.flickr.com/photos/activestills/7080156231/in/photostream/

Η πορεία που διοργανώθηκε από τη μαθητική ομάδα Σκαπούλα διάνυσε μεγάλη απόσταση και διέσχισε τους κεντρικότερους δρόμους στο κέντρο της Λευκωσίας διατηρώντας την ενέργεια και τον παλμό της μέχρι το τέλος με την επιστροφή στο τέρμα της Λήδρας.

Η αστυνομία όχι μόνο δεν παρενόχλησε αλλά δεν πλησίασε καν τη διαδήλωση.

Το κεντρικό πανό ήταν

στέλλοντας ξεκάθαρα το μήνημα ότι

Σημαντική η παρουσία των τ/κ νέων που φώναζαν συνθήματα και στα τούρκικα ενώ το “Κιπριστα μπαρις εγκελενεμεζ” εμπεδώθηκε και σε σημαντική πλέον μερίδα της ε/κ νεολαίας. Η παρουσία του μαύρου χρώματος ήταν κεντρική αλλά όχι απόλυτη – υπήρχαν και οι κόκκινες σημαίες και η πολυχρωμία στα πανό, στους ρυθμούς και τη διάθεση.

Πέραν από την αναγκαία επανάκτηση αυτοπεποίηθησης, την πολιτική δέσμευση για τη συνέχεια, η πορεία της Πέμπης ήταν γενικότερα και από κινηματικής πλευράς ένα βήμα μπροστά.

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου και σπασμού
μεταξύ δύναμης και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας και πτώσης
πέφτει η σκια
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο
γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή είναι δική σου
δική σου

αυτός είναι  ο τρόπος
που τελειώνει ο κόσμος
όχι με ένα λιγμό αλλά με ένα πάταγο…”

ποίημα T.S Elliot για τον Γκάι Φοκς. Μετεστραμμένο από Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς

Σύνταγμα 04/04 Πρωί. Κοσμοσυρροή και μια υπεύθυνη δήλωση. Ο εβδομηνταεπτάχρονος  Δημήτρης Χριστούλας πέφτει νεκρός εν βοή του πλήθους από την σφαίρα  του δικού του όπλου.  Στην τσέπη του ανευρίσκεται το σημείωμα με το οποίο και  ξεκαθαρίζει τους λόγους που τον οδηγούν  στο μοιραίο. Μαζί βάζει τέλος και στην σεναριολογία του  τηλε-παραθύρου που μιλά για άνθρωπο με σοβαρά προβλήματα υγείας, καταχρεωμένο στα πρόθυρα της τρέλας κλπ. Στο σημείωμα που εκτίθεται σε όλη του την διαύγεια αναφέρει:

«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μία αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι’αυτή

»Επειδή έχω μία ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ, ο δεύτερος θα ήμουν εγώ) δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για την διατροφή μου.

»Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι (πιάτσα πορέτο του Μιλάνου)».

Ο Δημήτρης Χριστούλας φεύγει δίνοντας μηνύματα. Μηνύματα καθαρά και ξάστερα που δεν επιδέχονται καμίας παρερμηνείας. Η ενέργεια του δεν ηταν ούτε η ‘απέλπιδα πράξη’ ενός φρενήρη ούτε και η ηρωική έξοδος ενός ανθρώπου που ετοιμαζόταν από καιρό, όπως τα παπαγαλάκια των καναλιών αρέσκονται αυτές τις μέρες να διαλαλούν.  Μάλλον ηταν η δολοφονία ενός συνταξιούχου καταμεσής της πλατείας από τους διαχειριστές ζωών που κατοικούν απέναντι. Η  εκ προμελέτης δολοφονία είχε ως ηθικούς αυτουργούς τα λευκά κολάρα της βουλής που με τις μεθοδευμένες επισπεύσεις των μνημονίων τους βάλθηκαν εδώ καιρό να πείσουν την ελληνική κοινωνία για την αδυνατότητα της να ζεί μια ζωή αξιοπρεπή .  Ήταν ‘το δικό τους περίστροφο στα χέρια των άλλων’ και ο κύρ Δημήτρης ο άνθρωπος που τράβηξε την σκανδάλη πρώτα στον εαυτό του δίνοντας τέλος στον γολγοθά του και μαζί έναυσμα για δυναμικούς αγώνες που όλο έρχονται και διατρανώνουν ανθρώπινη αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη .
Ο Δημήτρης Χριστούλας επέλεξε να μην ζει άλλο πια βίο ασήκωτο πίσω από τους τοίχους ενός διαμερίσματος γεμάτο στερήσεις αγωνίες και αυταπάτες. Αντί αυτού έβαζε τέλος σε μια ζωή που είχε ήδη δολοφονηθεί αφού πρώτα βιάστηκε επανειλημμένα και κατά συρροή, αφού έφτασε να χάσει κάθε ίχνος ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αφού διαμελίστηκε. Φρόντισε ωστόσο να κάνει την παρουσία του αισθητή την ώρα ακριβώς που την απαρνιόταν. Ζωή που δολοφονείται σε απευθείας μετάδοση. Παρουσία  που αρνείται να εγκαταλείψει αμαχητί..
Γιατί αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος, όχι με ένα λιγμό αλλά με ένα πάταγο..

Aneipwtos

Στις 6/4 Απριλίου ώρα 10:30 ειδικές αντιτρομοκρατικές κι άλλες επίλεκτες μονάδες της αστυνομίας εισέβαλαν στο κοινωνικό κέντρο εντός της πράσινης γραμμής με ανεξέλεγκτο , απαντώντας στις ερωτήσεις μας με χτυπήματα και σπρωξίματα. Μόνο όταν αντιλήφθηκαν ότι η πλειονότητα των ατόμων ήταν ανήλικοι, η αντιμετώπιση τους μετατράπηκε σε μεθοδευμένη ψυχολογική βία, παρόλο που τα άτομα δεν προέβαλλαν κάποια αντίσταση. Η προσπάθεια για δικαιολόγηση της εφόδου αποδείχτηκε ψευδής, αφού δεν υπήρξε ποτέ ένταλμα δικαστηρίου για έρευνα ναρκωτικών, κι επίσης ούτε καταγγελίες από τον ιδιοκτήτη του κτιρίου (Μονή Κύκκου). Μετά την πολύωρη κράτηση στο τμήμα της Πύλης Πάφου, οι συλληφθέντες κατηγορήθηκαν για αξιόποινη παράνομη είσοδο σε κτίριο χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη, κατηγορία η οποία από μονή της δεν αποτελεί αδίκημα κάτω από το ποινικό κώδικα δεδομένου ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος. Όσα άτομα υπέστησαν σωματική βία κατά την διάρκεια της σύλληψης, κατηγορήθηκαν για αντίσταση, επίθεση και παρεμπόδιση αστυνομικού στην εκτέλεση του καθήκοντος του ώστε να αιτιολογήσουν τις δικές τους ενέργειες.

Μπορεί να θεωρηθεί λογικό να συλλαμβάνεις, να χτυπάς και να διώχνεις ανθρώπους που παίρνουν ένα νεκρό κτίριο, ένα ερείπιο και το μετατρέπουν σε ένα κοινωνικό κέντρο; Ένα χώρο που φιλοξενεί ένα πολυχώρο προβολών, αυτοοργανωμένο καφενείο/ αναγνωστήριο, συλλογική κουζίνα , χώρο εκγύμνασης, ηχογράφησης-μουσικής και ραδιοφωνικό σταθμό. Ένα χώρο που όταν εισήλθαμε ακόμα και τα πατώματα είχαν τρύπες αλλά πάραυτα δεν υποβιβάσαμε την ιστορική του αξία, τη θέα του ηλιοβασιλέματος από τη ταράτσα, αλλά και την ασυνήθιστη αρχιτεκτονική του. Κατακλυσμένοι από όρεξη και πάθος, με μια δημιουργικότητα που δεν γνωρίζει κάποιο προκαθορισμό, μέσα σε ένα μήνα κάναμε το χώρο βιώσιμο και ικανό να φιλοξενήσει πολύμορφες δραστηριότητες, και στην πορεία αναληφθήκαμε ότι αυτό μας το εγχείρημα είναι ανάγκη του ΚΑΘΕ κύπριου, καθώς αποβάλλεις τα τραύματα της εισβολής υλιστικά και πνευματικά δημιουργώντας πάνω στα συντρίμμια. Να πετάξεις τους αμμόσακκους, να φτιάξεις τις πόρτες και τα παράθυρα, ακόμα και να σφραγίσεις 40ετεις τρύπες από τις σφαίρες των αυτομάτων, να ζωγραφίσεις γύρω και όχι πάνω από την διάβρωση των τοίχων γιατί δεν ξεχνάμε την πνευματική νέκρωση της εισβολής. Τολμούμε να ξαναδώσουμε ζωή σε ότι μας κλέψανε & δεν μένουμε μοιρολάτρες κλαίγοντας πάνω από τη σορό. Επαναδιεκδικούμε κάθε κομμάτι γης, κάθε κτίριο και κάθε ανθρώπινη σχέση. Όχι στη θεωρία αλλά στη πράξη, κοινωνικό παράδειγμα που ξεπέρασε τα προσχέδια των διαβουλεύσεων και έζησε την επανένωση αποδεικνύοντας ότι τα σύνορα δεν διασπούν τους ανθρώπους.

Η παραπληροφόρηση των Μ.Μ.Ε. βασίστηκε σε φωτογραφίες-ντοκουμέντα μετά την εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων και προβλήθηκαν εικόνες του κτιρίου σε άθλια κατάσταση, που οφειλόταν στην δράση των ίδιων των αστυνομικών. Ένας χώρος ο οποίος οικοδομήθηκε πάνω σε δομές οριζόντιες, συλλογικής συμμετοχικότητας βρέθηκε αντιμέτωπος με το πολιτικό κατεστημένο του νησιού το οποίο επιδιώκει να καταστρέψει με δικτατορικό τρόπο οποιαδήποτε κινηματική προσπάθεια που δεν προέρχεται από τις εξουσιαστικές δομές (κόμματα, κράτος, εκκλησία). Ενόψει της προσεχούς Κυπριακής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οποιαδήποτε τέτοια εγχειρήματα δεν χωρούν στην εικόνα της «ευνομούμενης πολιτείας» που θέλει να παρουσιάσει το Κυπριακό κράτος και το κεφάλαιο που βρίσκεται από πίσω του.

Η κατάληψη πλέον έκλεισε, όσα στέγασε και όσα μπορούσε να στεγάσει ανήκουν στο παρελθόν. Αυτό που μένει τώρα είναι να δούμε τη συνέχειά μας, και να αναζητήσουμε τις συλλογικές μας απαντήσεις στη κρατική καταστολή. Όπως και να ‘χει, εμείς δε παραιτούμαστε και δεν αναλωνόμαστε στην ηττοπάθεια: η καταστολή μπορεί να αφήνει σημάδια στα σώματα μας, αλλά όχι και στις αντιλήψεις, τις ιδέες και τα όνειρά μας. Γιατί στη τελική αυτός ήταν και ο σκοπός, να πειραματιστούμε, να συζητήσουμε, να μοιραστούμε, και να βρεθούμε κάτω από συνθήκες που θα επέτρεπαν την ανάπτυξη ανθρώπινων σχέσεων όπως τις ονειρευόμαστε – σχέσεις ισότητας και αλληλεγγύης. Και το ζητούμενο τώρα είναι να κρατήσουμε την αλληλεγγύη και να υπερασπιστούμε ότι κάναμε. Και ότι κι αν δηλώνουν οι διάφοροι γραβατωμένοι στα κανάλια, το μόνο που ισχύει είναι ότι δεν μας καταλαβαίνουν… και ποτέ τους δε θα μπορέσουν να νικήσουν αυτό που δε καταλαβαίνουν…

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες / τίποτα δεν τελείωσε – όλα συνεχίζονται

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ την Πέμπτη 12/4, στις 18:00, πλ. Ελευθερίας

Μαθητική ομάδα σκαπούλα / συλληφθέντες / αλληλέγγυοι-ες / σύντροφοι-ισσες

Αμφιβολίες, εισηγήσεις, απορίες στο skapoula@espiv.net

info:    http://www.facebook.com/events/188752291244154/

Το άδειο κτήριο ιδιοκτησίας της μονής Κύκκου μεταμορφώθηκε από το κίνημα σε ένα κέντρο ποικίλων δραστηριοτήτων πολιτιστικής και κοινωνικοπολιτικής φύσης το οποίο ήταν ανοιχτό για όλους. Την Παρασκευή το βράδυ η εκτελεστική εξουσία σε μια πρωτοφανή επίδειξη δύναμης σε συνεννόηση με τις υπόλοιπες εξουσίες συμπεριλαμβανομένου και των Ηνωμένων Εθνών (εν όψει και της ανάληψης της προεδρίας της Ε.Ε.) απέδειξαν ότι οποιαδήποτε πολιτική και κοινωνική δράση που διαφέρει από τα «κανονικά» στερεότυπα θα διώκεται με δικτατορικό μένος και αυταρχικό χαρακτήρα που δεν αναγνωρίζει και ούτε σέβεται ανθρώπινα και συνταγματικά δικαιώματα. Στο μόνο χώρο του νησιού που η επανένωση και η κοινωνική ισότητα ξεφεύγει από τα όρια των κρατικών διαπραγματεύσεων και πραγματώνεται μέσα από συλλογικές και αυτοοργανωμένες διαδικασίες, η απάντηση του νόμιμου κυπριακού κράτους κυμάνθηκε στα πλαίσια εκφοβισμού, απειλής και παρατυπίας.

Η παράνομη είσοδος με την οποία κατηγορήθηκαν όλοι οι συλληφθέντες δεν αποτελεί αδίκημα σύμφωνα με τον ποινικό κώδικα καθώς δεν υπήρξε πρόθεση για διάπραξη ποινικού αδικήματος. Άρα η κράτηση των συλληφθέντων θεωρείται παράνομη. Ως κίνημα αλλά και ως πολίτες απαιτούμε να μάθουμε γιατί οι αστυνομικοί αρνήθηκαν πεισματικά να επιδείξουν οποιοδήποτε ένταλμα καθώς και τα στοιχεία τους (όπως προνοείται από το νόμο) όταν επανειλημμένα τους ζητήθηκε. Επίσης δεν μας απαντήθηκε κατά πόσον η τρομοκρατική επιδρομή των δυνάμεων καταστολής έλαβε χώρα με τη συναίνεση του νόμιμου ιδιοκτήτη. Αν η μητρόπολη Κύκκου ήθελε να διεκδικήσει και να επαναφέρει σε απραξία την περιουσία της θα ήταν ηθικά σωστότερο να το ζητήσει, ή να κινηθεί με τις νόμιμες διαδικασίες αντί να παροτρύνει την αστυνομία να επέμβει προβάλλοντας αβάσιμους ισχυρισμούς.

Η αβάσιμη αφορμή για διακίνηση ναρκωτικών απορρίπτεται φυσικά και εκ του αποτελέσματος της επιχείρησης κατά την οποία η αστυνομία κατάφερε να βρει συνολικά λιγότερο από ένα γραμμάριο κάνναβης στο πάτωμα ενός δωματίου! Την ποσότητα αυτή φρόντισαν να φορτώσουν μαζί με αρκετό ξύλο στους δύο νεαρούς οι οποίοι έτυχε να βρίσκονται ο ένας εντός και ο άλλος εκτός του δωματίου. Αρκετές ώρες αργότερα και αφού οι νεαροί ζήτησαν να εξεταστούν από γιατρό, τους φόρτωσαν και τις κατηγορίες τις αντίστασης και επίθεσης, προφανώς για να δικαιολογήσουν τον αδικαιολόγητο ξυλοδαρμό. Σωματική έρευνα διεξύχθηκε σε κορίτσια από ενοπολους άντρες των ειδικών δυνάμεων οι οποίοι σημάδευαν 16χρονα παιδία με τα όπλα τους. ‘Οσο για τη φίλη μας που κατηγορείται για επίθεση σε αστυνομικό αρκεί να δει κανείς τα σημάδια στο σώμα της για να καταλάβει αν υπήρξε θύμα ή θύτης.

Η συμμετοχή του Ειδικού Αντιτρομοκρατικού Ουλαμού καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο το κράτος και η πολιτεία αντιμετωπίζουν τους νέους αυτού του τόπου, Ε/Κ και Τ/Κ, που διεκδικούν ένα μέλλον το οποίο θα είναι δημιούργημα του ίδιου του Κυπριακού λαού και όχι δημιούργημα του υπάρχοντος εγχώριου και παγκόσμιου πολιτικοoικονομικού και κοινωνικού κατεστημένου.

Απολογούμαστε που αδυνατούμε να μεταφέρουμε με λέξεις και λόγια τις φρικιαστικές σκηνές κρατικής βίας που ζήσαμε, και επιθυμούμε να σας διαβεβαιώσουμε ότι δε θα σταματήσουμε να υπάρχουμε αγωνιστικά και δημιουργικά.

«Δεν μπορείς να κάνεις έξωση σε μια ιδέα»

«Δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα με μια αντίληψη μικρότερη από αυτή που το δημιούργησε»