*Ήττα στο Καφε Λα Μοντ
Ο αγώνας τελικά χάθηκε. Οι απεργοί δεν άντεξαν άλλο το πόλεμο που δέχτηκαν και άρχισαν ένας ένας να παραιτούνται από τον πολιτικό αγώνα. Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των απεργών αποφάσισε ότι δεν θέλει να συνεχίσει να εργάζεται στο Καφέ Λα Μοντ και ότι θα διεκδικήσει νομικά κάποιες αποζημιώσεις με αντάλλαγμα την παραίτηση. Κρίμα που ο ωραίος αυτός πολιτικός αγώνας κλείνει έτσι άδοξα. Θα πρέπει όλοι μας να προβληματιστούμε για το μέλλον των εργατικών αγώνων και την ταχτική της διεξαγωγής τους. Ίσως η αρχή να είναι μια συζήτηση στα Αγράμματα με έναν από τους πρωταγωνιστές της απεργίας.
26/11/2009 at 3:11 μμ
καλη εισηγηση αλλα δραματικη διαπιστωση
26/11/2009 at 11:21 μμ
Όταν το σύνολο της κυπριακής κοινωνίας δεν δίνει δεκάρα επειδή έτσι το έμαθαν (και τους ακολουθεί αυτούς που το μαθαίνουν έτσι) όπως τα αρνιά προς την σφαγή τι περιμένεις?
Χωρίς αλληλεγγύη τίποτα δεν κερδίζεται.
Αυτό που χρειάζεται είναι να ξυπνήσει η κοινωνία,να συνειδητοποιηθεί και να καταλάβουμε ότι η νικούμε μαζί η χάνουμε.
Δεν γίνεται να γίνεται απεργία στο cafe la mode και οι υπαλλήλοι του Marks and Spencer μόλις από κάτω να δουλεύουν ως συνήθως,σαν να μην έγινε τίποτα.
Και τελικά οι “διαπραγματεύσεις” στις οποίες η εταιρεία “εδέχθη” να συμμετέχει ήταν ένα κόλπο για να κουράσει τους απεργούς.
Βρώμικη τακτική.
Όπως το φοβόμασταν.
27/11/2009 at 11:27 πμ
τη σιωπη να φοβομαστε… εκει πνιγονται όλα…
28/11/2009 at 1:25 πμ
Ακριβώς.
Η σιωπή μπορεί να προκληθεί από αδιαφορία,συμφέρον,η φόβο.
Οι κύπριοι σήμερα πάσχουν από τα πρώτα δύο,γι’αυτό το σύστημα δεν αναγκάζεται να λερώσει τα χέρια του χρησιμοποιώντας εντελώς ανοικτά το τρίτο-όμως όσο ο κόσμος αρχίζει να ξυπνά η δίδει σε αυτούς που μας εξουσιάζουν αυτή την εντύπωση,το τρίτο επανέρχεται στο προσκήνιο…
Μόνο όταν ξεπεράσουμε και τα τρία αυτά σύνδρομα θα μπορέσουμε να έχουμε ελπίδα σαν κοινωνία.