Εμπήκαμε σε μια νέα φάση δυτικού παρεμβατισμού. Έχουμε αλλαγή κυβερνήσεων σε Αγγλία τζιαι Αμερική, τζιαι για πρώτη φορά μετά το Ιράκ εν τζιαι η Γαλλία του Σαρκοζύ μέσα. Οι κυβερνήσεις της Αγγλίας τζιαι Γαλλίας εμετακινήθηκαν προς τα δεξιά, ο Ομπάμα στην Αμερική εν πιο συνεργάσιμος για τους Ευρωπαίους σε σχέση με το Μπους που έκαμνε ό,τι ήθελε μόνος του. Η συμμαχία εν προσωρινή όμως τζιαι η προοπτική να αναλάβει επίσημα το ΝΑΤΟ εν υπαρκτή αλλά αβέβαιη ακόμα. Ένα τζαινούρκο φαινόμενο στην νεο-αποικιακή επιδρομή ενάντια στη Λιβύη (που για άλλη μια φορά χρησιμοποιεί υποστηρικτικά τες Βρετανικές Βάσεις στην Κύπρο) είναι η έμμεση, έστω αρχική, στήριξη που πλευράς Αραβικού Συνδέσμου τζιαι η άμεση εμπλοκή του Κατάρ, της αναδυόμενης δύναμης του Αραβικού Κόλπου που με όπλα, τες επενδύσεις κεφαλαίων τζιαι το δίκτυο ενημέρωσης τζιαι διαμόρφωσης κοινής γνώμης, Αλ Τζιαζίρα, άρκεψεν να παίζει χοντρό παιχνίδι στην περιοχή μας.

Το σενάριο εν παρόμοιο με τα παλιά, δηλαδή έχουμε μια εμφύλια εσωτερική διαμάχη, στην οποία η Δύση επιλέγει τη μια πλευρά ως “τους καλούς”, τους οποίους μυθοποιεί τζιαι παίρνει το μέρος τους, δαιμονοποιώντας τους αντιπάλους τους. Η προσέγγιση εν παρόμοια με την αρχή του πολέμου στο Αφγανιστάν, όπου οι δυτικοί παρέχουν υποστήριξη πυρός εξ αποστάσεως χωρίς να κάμνουν απόβαση. Η λογική με την οποία γίνεται η επέμβαση εν οι “ανθρωπιστικοί λόγοι”, όπως στη Βοσνία. Η σημερινή δυτική επέμβαση πλέον καλύπτεται πίσω που την έννοια του διεθνισμού, με την ανάλογη παραποίηση. Τούτον εν ένα φαινόμενο των τελευταίων 2 δεκαετιών: έχουμε τους απόμαχους του ’68 που είχαν εξουσία, αλλά εχρησιμοποιούσαν αριστερίστικο λεξιλόγιο (Fischer, Kohn Bendit, Schroeder κλπ¹) στην Ευρώπη, αλλά τζιαι τους νεοσυντηρητικούς πρώην τροτσκιστές στην Αμερική. Χαρακτηριστικός τούτης της τάσης στη Γαλλία εν ο Bernard Kouchner, πρώην υπουργός εξωτερικών του Σαρκοζύ. Η Αγγλία έκαμε εξαγωγή στην Αμερική τον Christopher Hitchens², ενώ στο εσωτερικό αμέσως μετά την εισβολή στο Ιράκ τζιαι τη φυσιολογική αντίδραση τούτη η ρητορική εκυριάρχησε σε βιβλία όπως το “What’s left” του Nick Cohen, τζιαι στο “Euston Manifesto”. Σε ένα βαθμό τούτο το φαινόμενο θυμίζει την αντίστοιχη ρητορική περί κατάργησης της δουλείας που ήταν πίσω που την κατάκτηση της Αφρικής στα τέλη του 19ου αρχές του 20ου αιώνα.

Ο κάθε δυτικός πολιτικός μοιάζει να διά δικήν του ερμηνεία στο ψήφισμα του ΟΗΕ. Άλλοι μιλούν για προστασία αμάχων, άλλοι για αλλαγή κυβέρνησης στη Λιβύη. Έλλειψη συνέπειας δείχνουν τζιαι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης (τζιαι ο Αλ Τζιαζίρα) στην κάλυψη των γεγονότων. Ενώ ετονίστηκε η μη βίαιη στάση των διαδηλωτών στην Αίγυπτο, στη Λιβύη η γλήορη μετεξέλιξη των διαδηλώσεων σε ένοπλη κατάληψη περιοχών (πλούσιων σε πετρέλαια) τζιαι εμφύλιο πόλεμο όι μόνον εν οδήγησε στον αναμενόμενο σκεπτικισμό για τα κίνητρα των διαδηλωτών, αλλά ούτε επετράπηκεν καν τυχόν παραμικρή αμφιβολία για το μέγεθος του πραγματικού λαϊκού ερείσματος των αντι-κανταφικών. Η σιωπηρή αλλά ουσιαστική ανοχή τζιαι έγκριση που πλευράς Δύσης της βίαιης καταστολής των άοπλων αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων σε άλλα, φιλοδυτικά καθεστώτα του Κόλπου συνιστά το αποκορύφωμα της υποκρισίας. Η αυταρχική, απόλυτη μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας έκαμεν μάλιστα εισβολή στο Μπαχρέιν για να καταστείλει τες διαδηλώσεις τζιαι δεν υπήρξεν η παραμικρή αντίδραση!

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το καθεστώς Καντάφι σήμερα είναι διεφθαρμένο τζιαι αυταρχικό. Παρότι υπήρξεν τες δεκατίες του 1970 τζιαι 1980 σχετικά τζιαι συγκριτικά προοδευτικό σε πολλαπλά επίπεδα – τζιαι που πλευράς λαϊκής συμμετοχής στη διακυβέρνηση τζιαι που πλευράς κοινωνικο-οικονομικής πολιτικής επιτυγχάνοντας έναν πρωτοποριακό για τη περιοχή κράτος πρόνοιας τζιαι ψηλό βιωτικό επίπεδο για τους πολίτες, τζιαι σε σχέση με την εξωτερική πολιτική αμφισβητώντας την δυτική ιμπεριαλιστική ηγεμονία – σταδιακά επαράκμασεν τζιαι εσυντηρητικοποιήθηκεν. Η συσσώρευση πλούτου τζιαι η συγκέντρωση εξουσίας σε ένα στενό οικογενειακό τζιαι φιλικό κύκλο γύρω που τον Καντάφι, η επαναπροσέγγιση του με την Δύση τζιαι σε οικονομικό τζιαι σε πολιτικό επίπεδο που οδήγησεν σε ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων πόρων, η απελευθέρωση αγορών τζιαι δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών την δεκαετία του 2000 ουσιαστικά εμετάτρεψεν τον που σύμβολο του αντι-ιμπεριαλισμού σε μια θλιβερή καρικατούρα.

Οι αντικανταφικοί που την άλλη εν μια ετερόκλητη κατάσταση αλλά με σημαντική παρουσία – σε αντίθεση με την Αίγυπτο – των ισλαμιστών τζιαι πρώην καθεστωτικών που αλλάξαν στρατόπεδο. Φαίνεται επίσης ότι οι φυλές που αποτελούν το Λιβυκό κράτος υπακούν στις δικές τους εσωτερικές ιεραρχίες τζιαι εκφράζουνται ανάλογα υπέρ ή κατά του Καντάφι. Ακόμα τζαι οι αντικαθεστωτικοί όμως δεν εμπιστεύκουνται τους δυτικούς τζιαι παρότι επιδίωξαν τον αεροπορικό αποκλεισμό τονίζουν ότι εν εναντίον της χερσέας εμπλοκής των Δυτικών. Αλλά το παιχνίδι έννεν πλέον στα σιέρκα τους.

Η παρατεταμένη καπιταλιστική κρίση τζιαι η αραβική εξέγερση έδωσεν νέες διαστάσεις στον γεωπολιτικό ανταγωνισμό για τα εναπομείναντα αποθέματα ενεργειακών πόρων τζιαι εδημιούργησεν μιαν ακόμα πιο εκρηκτική κατάσταση στην Μέση Ανατολή. Πέραν που το συνεχιζόμενο Παλαιστιανιακό πρόβλημα που την μιαν τζιαι την ενδυνάμωση του Ιράν που την άλλη, την ήττα των ΗΠΑ στο Ιράκ τζιαι τον κίνδυνο της αποσταθεροποίησης της Σαουδικής Αραβίας, ήρτεν να προστεθεί τωρά τζιαι η προοπτική μιας δημοκρατικής τζιαι αυτόνομης που τα δυτικά συμφέροντα Αιγύπτου τζιαι φυσικά η εξάπλωση τζιαι εμβάθυνση της αμφισβήτησης τζιαι των υπόλοιπων φιλοδυτικών δικτατοριών ειδικά των αυταρχικών μοναρχιών στον Κόλπο. Σε τούτον το πλαίσιο, η δυτική επέμβαση στην Λιβύη μπορεί να ειδωθεί τζιαι ως μια πράξη αντιπερισπασμού τζιαι προσπάθεια εκτροχιασμού της αραβικής εξέγερσης – που στην Αίγυπτο έδειξεν ελπιδοφόρα σημάθκια όι μόνον αγωνιστικής επιμονής αλλά τζιαι μιας αξιοσημείωτης λαϊκής αυτο-οργάνωσης. Σπρώξιμο της εξέγερσης δυτικά τζιαι με γεωγραφικούς τζιαι με πολιτικούς όρους – στροφή της παγκόσμιας κοινής γνώμης στην Λιβύη που τες τελευταίες 3 φτομάδες μονοπωλεί το ενδιαφέρον των ΜΜΕ, έτσι ώστε να αποσιωπηθούν οι κινηματικές εξελίξεις τζιαι φυσικά η καταστολή στες υπόλοιπες Αραβικές χώρες. Επίδειξη της δυτικής στρατιωτικής υπεροπλίας (εν μέσω της δυτικής οικονομικής παρακμής) ως ταυτόχρονα καρόττο τζιαι μαστίγιο για τους Αραβικούς λαούς.

Το μήνυμα προς τους λαούς της περιοχής πάει κάπως έτσι: είτε με τους υφιστάμενους δικτάτορες είτε εναντίον τους, η Δύση σκοπεύκει να συνεχίσει να είναι ηγεμονικά παρούσα. Φυσικά η αραβική εξέγερση, που ήρτεν αμέσως μετά που μια σειρά κινητοποιήσεων τζιαι μιτσιών αλλά σημαντικών εξεγέρσεων στην νότια Ευρώπη τα τελευταία 5 χρόνια, δεν έσβησεν – τζιαι το παιχνίδι παίζεται ακόμα – τζιαι στην Μέση Ανατολή αλλά τζιαι στην ίδια την Δύση.

Φάλιες, ελευθεριακό δίκτυο

Λευκωσία, 23/3/2011

Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη διανύει
τη 44ημέρα με ανήκεστο πλέον βλάβη για την υγεία τους και άμεσο
κίνδυνο θανάτου.
Με πρόσχημα την οικονομική κρίση, το Ελληνικό Κράτος με την βοήθεια των ΜΜΕ
επιτίθεται – χρησιμοποιώντας ακόμα και βία –  στην ταξικά ευάλωτη κοινωνική
ομάδα των μεταναστών, προβάλλοντας τον ωμό ταξικό πόλεμο ενάντιά τους, ως
μέτρο εκσυγχρονισμού και εξυγίανσης της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας,
αρνούμενο την πολιτική κατοχύρωση των εργασιακών τους δικαιωμάτων.

Καταδικάζουμε απερίφραστα την αναλγησία του Ελληνικού Κράτους, να
ανταποκριθεί στα δίκαια αιτήματα των 300 Απεργών Πείνας και τασσόμαστε
ενάντια στην επιβολή της κυριαρχίας σε βάρος της ανθρώπινης ζωής και
αξιοπρέπειας.

ΦΑΛΙΕΣ   Ελευθεριακό Δίκτυο στη Πόλη

http://hungerstrike300.espivblogs.net/

Η Λευκωσία, ιδιαίτερα η εντός των τειχών πόλη, είναι εκεί όπου οι Κύπριοι ζουν στο εγγύτερο προς τη διαχωριστική γραμμή του νησιού σημείο. Συνεπώς, στην Λευκωσία οι ένοπλες δυνάμεις των δύο πλευρών βρίσκονται στη μεγαλύτερη εγγύτητα μεταξύ τους. Αυτή είναι η μόνη περιοχή όπου σε ορισμένα σημεία τον περισσότερο χρόνο δεκαοκτάχρονοι εκτελούν υπηρεσία παραταγμένοι ο ένας απέναντι στον άλλον κατά μήκος του δρόμου που αποτελεί την διαχωριστική γραμμή.

Γι’ αυτό, η αποστρατιωτικοποίηση της Λευκωσίας θα ήταν το πρώτο και σημαντικό βήμα για την αποστρατιωτικοποίηση ολόκληρου του νησιού. Η αποστρατιωτικοποίηση της Λευκωσίας μπορεί επίσης να είναι η αρχή μιας διαδικασίας επανένωσης της πόλης αρχικά και ολόκληρου του νησιού αργότερα. Πέρα όμως από την αξία που έχει ως βήμα ειρήνης και επαναπροσέγγισης από μόνη της, μπορεί να φέρει και ένα καινούργιο σπρώξιμο στην υφιστάμενη διαδικασία των συνομιλιών για την λύση. Η αποστρατιωτικοποίηση της Λευκωσίας μπορεί να είναι το πρώτο χειροπιαστό μέτρο όπου τα «αδύνατα» μετατρέπονται σε «δυνατά»…

Παράλληλα, το άνοιγμα ενός ακόμα σημείου διέλευσης στην ανατολική πλευρά της πόλης, περιοχή στην οποία δεν υπάρχει κανένα σημείο διέλευσης αυτή τη στιγμή, θα μπορούσε και αυτό, με τη σειρά του, να συμβάλει ουσιαστικά στην οικοδόμηση της εμπιστοσύνης μεταξύ των κοινοτήτων.

Τα ευεργετικά αποτελέσματα του ανοίγματος του οδοφράγματος της Λήδρας στην επαναπροσέγγιση και στην πόλη μας γενικά , είναι πλέον εμφανή σε όλους. Ζητούμε τη συνέχιση και την εμβάθυνση στη διευκόλυνση των δικοινοτικών επαφών και θεωρούμε το άνοιγμα του οδοφράγματος Αμμοχώστου, μεταξύ γηπέδου Ορφέα και Γυμνασίου Παλλουριώτισσας, σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Με αυτό το σκεπτικό καλούμε σε μια κοινή εκδήλωση – κινητοποίηση ένθεν και ένθεν του οδοφράγματος στις 19 του Φεβράρη 2011.

Συγκέντρωση στις 14.30 μέσα στο Πάρκο του Ορφέα / Χρυσαλινιώτισσας.

Πρωτοβουλία «ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ»

Initiative for the demilitarisation of Nicosia within the walls and opening of Famagusta check point (next to Orpheas stadium)

Nicosia, especially the walled-city of Nicosia is where the dividing line of Cyprus and Cypriots has the most proximity. This also means that the armed forces of the two sides have the most proximity to each other in Nicosia. This is the only area where most of the time, in some spots, 18 year old kids are on duty, seeing each other across a road on the dividing line.

That’s why the demilitarization of Nicosia would be the first and an important step for the demilitarization of the whole island. The demilitarization of Nicosia would start the process of reuniting the city first, and then the whole island. Beyond the value it has in itself as a peace and reconciliation step, the demilitarization of Nicosia could also bring a new push towards the existing negotiation process for the solution. The demilitarization of Nicosia could be the first concrete measure where the ‘impossibles’ could be turned into ‘possibilities’…

In parallel, opening one more crossing point in the eastern side of the city, where there is currently none, could also in its turn contribute significantly to the building of trust among the communities.

The beneficial results of the opening of the Ledras Street – Lokmaci check point for rapprochement and for our city in general, are now obvious to everybody. We demand the continuation and the deepening of the facilitation of bi-communal contacts and we consider the opening of the check point of Famagusta, between Orpheas stadium and Pallouriotissa Gymnasium, an important step in this direction.

In this context we call for a common event – mobilisation on both sides of the check point on 19^th February 2011.

Gathering place inside Orpheas’ / Chrysaliniotissa Park, at 14.30.

Initiative “NICOSIA WITHOUT ARMIES AND CHECKPOINTS”

H μαζική εξέγερση τις πρώτες ημέρες έχει εξελιχθεί το τελευταίο 24ωρο σε μάχη στα οδοφράγματα της πλατείας Tahrir μεταξύ των εξεγερμένων που την έχουν καταλάβει εδώ και μέρες και των οπαδών, τραμπούκων, ασφαλητών και πληρωμένων του Μουμπάρακ που προσπαθούν να πάρουν την πλατεία με κάθε κόστος. Στην Πλατεία και τα άλλα κέντρα της εξέγερσης ο κόσμος αυτο-οργανώνεται για την στήριξη της πλατείας, την περίθαλψη των τραυματιών που είναι πια χιλιάδες, τον ανεφοδιασμό των οδοφραγμάτων και τις φοβερές μάχες που μαίνονται ακόμα… Σήμερα περισσότερος κόσμος μαζεύεται για στήριξη της πλατείας και ο στρατός ενώ από χτες έχει διαταγές να μην αναμιχθεί και απλά παρακολουθεί σήμερα έχει μπει ανάμεσα στις δύο πλευρές σε μια προσπάθεια να αποφευχθούν τα χειρότερα…

Το καθεστώς Μουμπάρακ, ως η διάδοχος κατάσταση του Νασερισμού στην συντηρητική του στροφή τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς είναι σήμερα πλήρως απονομιμοποιημένο και η μεταμφίεση των καθεστωτικών και δυνάμεων καταστολής σε “οργισμένους πολίτες” δεν πείθει κανένα. Ιδιαίτερα μετά τις επιθέσεις κατά αιγυπτίων και ξένων δημοσιογράφων. Η Αίγυπτος είναι κομβική χώρα στη Μέση Ανατολή και οι εξελίξεις εκεί θα έχουν τεράστιο αντίκτυπο στην περιοχή μας. Το γεγονός ότι τα πάντα είναι ρευστά σε σχέση με το τι θα ακολουθήσει ενέχει και την ελπίδα και το κίνδυνο. Ελπίδα μας είναι η διάδοχος κατάσταση να χαρακτηρίζεται από περισσότερη πολιτική και δημοκρατική ελευθερία και κοινωνικο – οικονομική δικαιοσύνη για τον Αιγυπτιακό λαό και τον δρόμο της εξέγερσης να τον ακολουθήσουν και άλλοι Μεσανατολικοί λαοί.

Ο κίνδυνος είναι να πραγματοποιηθεί μια απλή αλλαγή φρουράς με νέα πρόσωπα από την ίδια πολιτικο-οικονομική ελίτ που με τις ευλογίες του στρατού θα επανεγκαθιδρύσουν το αυταρχικό και συντηρητικό καθεστώς με νέα μορφή αλλά με πάνω κάτω το ίδιο περιεχόμενο. Ακόμα μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να καταστεί πολιτικά κυρίαρχη η Ισλαμική Αδελφότητα η οποία είναι ένα από τα ισχυρότερα αλλά και πιο συντηρητικά ρεύματα του πολιτικού Ισλάμ.

Όμως η μαχητικότητα και η αυταπάρνηση των εξεγερμένων της πλατείας που δεν φαίνεται να καθοδηγούνται μέχρι στιγμής από κανέναν ηγέτη είναι ιδιαίτερα έντονη και αφήνει όλο τον πλανήτη συγκλονισμένο μπροστά σε αυτή την μαζική λαϊκή εξέγερση…

Η προθεσμία του Μουμπάρακ για να παραιτηθεί από την αντιπολίτευση αλλά από χτες και από τους Αμερικάνους λήγει αύριο Παρασκευή.

Εκδηλώσεις συμπαράστασης έχουν ξεκινήσει σε πολλές χώρες

Αλληλεγγύη στους επαναστατημένους Αιγύπτιους!

Φάλιες – Ελευθεριακό Δίκτυο στην Πόλη

—————————————————————————————————————————–

Σχετικοί Σύνδεσμοι – Φωτογραφίες – Αναλύσεις – Ανταποκρίσεις – Άρθρα

AU­DIO
Ηχητικό: Οι Πάνος Χαρίτος και Πέτρος Παπακωνσταντίνου μας μιλάνε από το Κάιρο την ημέρα της αποχώρησης του Hos­ni Mubarak – του ανεξάρτητου δημοσιογραφικού δικτύου The Press Project

http://www.thepressproject.gr/

zizek@guardian: Why fear the Arab revolutionary spirit? The western liberal reaction to the uprisings in Egypt and Tunisia frequently shows hypocrisy and cynicism. http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/feb/01/egypt-tunisia-revolt

άρθρο για το “κινημα” και τις ομάδες πίσω από τις διαδηλώσεις:

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/feb/02/who-is-behind-egyptian-protests

Noam Chomsky: “This Is The Most Remarkable Regional Uprising That I Can Remember”

http://www.democracynow.org/2011/2/2/noam_chomsky_this_is_the_most

Why Mubarak is Out – πού ενδιφέρον άρθρο από το ανεξάρτητο διαδικτυακό zine Jadaliyya

http://www.jadaliyya.com/pages/index/516/why-mubarak-is-out

• Σύνδεσμοι με φωτογραφίες:

ttp://picasaweb.google.com/117137694698426178597/JAN25#

http://www.boston.com/bigpicture/2011/02/a_harrowing_historic_week_in_e.html

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1256631

• Aυτοοργάνωση στην κατάληψη και τις μάχες

single captures:

http://a5.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash1/hs794.ash1/168490_181093198596421_105138846191857_382829_5589075_n.jpg

http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/33pkrxob.jpg

http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/9557009.jpg

• Περισσότεροι σύνδεσμοι:

Διεθνής αμνηστία καλεί το στρατό να προστατεύσει τον κόσμο
http://www.amnesty.org/en/news-and-updates/egyptian-army-breaks-promise-protect-protesters-2011-02-02

Η εξέγερση στην Τυνησία, πλήγμα της δυτικής κυριαρχίας σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο

http://revolm.blogspot.com/2011/01/blog-post_9905.html

O αραβικός κόσμος καίγεται – διάλογος με ένα Σύριο αναρχικό

http://salagos-tis-autonomias.blogspot.com/2011/02/o.html

• Φωτογρφίες:

women of the egyptian revolution
http://www.sawtalniswa.com/2011/02/women-of-the-egyptian-revolution/

ttp://www.flickr.com/photos/aljazeeraenglish/

• Solidarity actions

stand with the people of Egypt
https://secure.avaaz.org/en/democracy_for_egypt_l/?fp

keep egypt online
https://www.accessnow.org/page/s/getegyptbackonline

From: Athens IMC & Patras IMC editorial teams, imc-athens-editorial@lists.indymedia.org
Subject: [Imc-europe] Concerning cyprus.indymedia.org

Hello,

We are writing this email to express our concerns about the existence and the character of cyprus.indymedia.org.

Its been more than a year that some political activists from cyprus have attended the assembly of the editorial team of Athens IMC and informed us about the situation in cyprus.indymedia.

Furthermore, in Athens IMC we are receiving many mails from people living in cyprus, people who are involved in the movements, complaining about the situation in Cyprus IMC.

Cyprus.indymedia.org seems to be violating and not respecting some of the fundamental principles of unity of the Indymedia Network.

Let’s start :

cyprus.indymedia is using blogspot as host. You can verify that the domain http://cyprus.indymedia.org redirects in http://cyprusindymedia.blogspot.com.

This is obvious even from the theme and look of cyprus.indymedia. This also means that cyprus.indymedia uses no open source. It uses Google as host, and blogspot as platform.

Cyprus.indymedia violates the Indymedia principle of open publishing. You can easily verify this by browsing on the site.

In fact there is no open publishing since there is no open democratic assembly of activists and political people who contribute in cyprus IMC. Cyprus IMC is controlled by small private group of people.

There is no open character in Cyprus IMC, no open publishing, is not a media of the movements against capitalism and injustice. It’s just another blog, controlled by a private small group which uses Cyprus IMC to express their opinion.

So we are getting to the content of Cyprus IMC – blog. Since the content of Cyprus IMC is written in greek, we who are participating in the Athens IMC and Patras IMC (greek is our native language) can understand it and convey it to you.

Obviously, the content of Cyprus IMC is violating too the principles of Indymedia Network.

Often, there are posts in Cyprus IMC that target people of the movement in cyprus. The administrators of Cyprus IMC blog refer to people with their names,surnames, even nicknames, with photos of them, accompanied with slanderous ratings . Actually the second link below contains even information on the private life of a female comrade, deeply violating her privacy.

Some examples :
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2009/12/blog-post_04.html

http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/12/blog-post_20.html

Even if the Indymedia IMC network globally fights against injustice, exploitation, racism and nationalism the content of Cyprus IMC seems to refute it.

In contrary Cyprus IMC blog, tends to make constitutional propaganda and reproduce stereotypes of hate and nationalism. In example, concerning the matter of greek-speaking and turkish-speaking residents of Cyprus Island, Cyprus IMC blog identifies with preservatives ideologies and nationalists points of view.

Some examples:
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2008_07_01_archive.html

Cyprus IMC is attacking anti-fascist anti-nationalist actions against ELAM (greek nationalists group in cyprus). It supports and idenfities with the nationalists about deportation of immigrants. It is positioning against left and anti-authoritarian initiatives which stand against oppose to nationalism and fascism. Cyprus IMC aggrees with categorizing the people who are forced to migrate and leave their counrty in “legals” and “illegals”.

Example :
http://cyprusindymedia.blogspot.com/2009/12/blog-post_27.html

From our part, as political activists we participate in the movement in Greece against capitalism and state, against injustice, exploitation. We participate in Athens IMC and Patras IMC because we believe in the principles of Indymedia Network and we believe that the people can use information on their long way to social liberation.

In the case of Cyprus IMC, having in mind that it has been violating major principles of Indymedia Network for many years now, principles related to open publishing, open source, open assembly editorial team, content against capitalism, racism, nationalism, having in mind suggestions and complains from people in cyprus we request that :

- The domain cyprus.indymedia.org redirects no more in the blog
http://cyprusindymedia.blogspot.com

- Current administrators of Cyprus IMC blog have no further authorization in the part on Indymedia Network called cyprus.indymedia.org in Global IMC or elsewhere.

- Cyprus.indymedia.org is removed from the Indymedia IMC’s lists all around the world.

For further explanations, informations or anything else on the case of Cyprus IMC we are at your disposal.

Editorial Teams of Athens IMC and Patras IMC

…………………………………….

To the global indymedia network

We are 4 groups involved in the antiauthoritarian, anarchist, libertarian and anti-racist movement in Cyprus.

We would like to confirm the fact that the indymedia Cyprus is hijacked by certain persons that have nothing to do with the radical movement of our country.

On the contrary, Cyprus indymedia is used in order to attack the various actions of the movement: anti-fascist, anti-racist or anti-nationalist, defending public spaces and alternative structures such as our collective library etc. The various lies and the conspiracy theories that are constructed by the administrators can be easily seen for what they are by everybody.

We will only give one example of the paranoia experience. In December 2009 they claimed that anti-authoritarians were planning to burn the city (Nicosia) in an event on the anniversary of the murder of Alexis Grigioropoulos and the revolt that followed it in Greece. The reason for this was a poster that was circulated with a photograph from a molotov cocktail thrown in Athens. (Needless to say when naturally that nothing happened, they came out and said that it was them that saved the city!).

In contrary their stance vis a vis nationalist movements is positive. They advertise nationalist actions through their webpage with the pretext of their “anti-occupation struggle” and their opposition to a federal solution in Cyprus. (Even two days ago they advertised an event of the far-right wing enosist Ανεξάρτητη Φοιτητική ΕΠΛΑΞΗ of Cyprus University ( http://epalxi.net/) the sister group of ΔΡΑΣΙΣ ΚΕΣ. Both the above groups support and promote the idea of the annexation of Cyprus with Greece).

We consider that indymedia is a conquest of the libertarian anti-authoritarian movement and that the specific case of Cyprus indymedia is clearly an abberation. We expect that the dialogue that has started in this context will lead to results soon and that the blog that appears on your lists as indymedia Cyprus will be removed.

Please do not hesitate to contact us in case you need any additional information to reach your decision.

Comradely regards from Cyprus,

Enosi anarhikon http://enosianarxikon.blogspot.com/

enosi_anarxikon@yahoo.com

Falies eleftheriako diktio http://falies.com/

falies@mail.org

Planodio steki dromou http://steki-dromou.blogspot.com/

stekidromou@gmail.com

Anti-ratsistiki protovoulia Lemesou http://antiratsistiki.wordpress.com/

antiratsistiki@gmail.com

8^th January, 2011

or

For the right to live in Cyprus without the Cyprus problem

1. The Cyprus problem may be an issue of and for the bourgeoisie, but it spills over onto the entire Cypriot society. Therefore, it also concerns the libertarian (1) / radical community. It is the historical outcome of the clash of the two nationalisms on the island as they were shaped during the colonial era, and of the imperialist interventions that instigated and shaped it. EOKA and TMT, and their evolution, were in fact two sides of the same coin; that of ethnic segregation and the dialectic of intolerance. The partitionist status quo which was imposed through the military interventions of both the Greek and Turkish states between 1963 and 1974 constitutes above all a consolidation of the irrationality of ethnic conflict on the island, and the entrapment of Cypriot history in ethnic antagonism. At the same time, it functions as a means of submission of our society to the authoritarian nationalist imperative on both sides of the green line, and as a permanent source of potential threat for a wider military conflict. We believe that solving the Cyprus problem and reunifying the country is a dire need and an immediate priority.

2. As a libertarian / radical group we are opposed to the concept of the state, the border, the boundaries and carving up of the geographic and social space by imposed structures. As far as the state-formation to be implemented, the form of the solution concerns us to the degree that this affects the processes and mobilizations of the movement in the two communities. Under this light, a bi-zonal, bi-communal federation will allow the reunification of the geographic and social space. Those who oppose reunification question the adequacy, the functionality and even the justness of a bi-zonal, bi-communal federation, as it was agreed in 1977-1979 and reconfirmed in 2006-2008. The usual response of reunification arguments, whether leftist/socialist or liberal, is that federation is a necessary evil, the price to pay for peace, or the only realistic solution under the circumstances. However, the anti-authoritarian community had already pointed out since 1993 that “federation is not and should not be a solution of necessity, but the ideal solution” (Τραίνο, Βαγόνι 10ο, Γιατί ακόμα και αν δεν υπήρχε ομοσπονδία θα έπρεπε να την εφεύρουμε – Even if there was no federation we should have invented it) (2). We still stand by this position today. Bi-communality and bi-zonality reflect the historical clash of the nationalised identities of the two ethnic communities, while creating the framework to overcome it. This is because on one hand it doesn’t ignore the constructed ethnic identities, allowing for their preservation while at the same time creating a federal Cypriot political space that is not exclusively defined by either of the two uni-dimensional nationalisms. Because it creates the conditions for both the autonomy of the two communities and their common activity. Because it constitutes the framework within which Greek-centered, Turkish-centered and those with no regard for the nation may coexist. The Greek-Cypriot anti-federal discourse today uses “leftist” arguments against “communalism” which will allegedly “divide” the new unified state, reaching the point of calling bi-communality and bi-zonality “racism”. We believe that racism is the status quo of the (Greek-)Cypriot Republic and the TRNC (3). The supposedly non-national form of a unitary state is deeply national and based on the current demographic power of the g/c community. The depoliticization of ethnicity is not going to come by decree (especially a unilateral one of the g/c!) and it definitely cannot be achieved in the current conditions of political and military conflict. A possible abolition of bi-communality and bi-zonality in a solution plan will lead, with mathematical certainty, to the marginalization of the t/c population, pushing it to either exclusion or assimilation. Therefore, the so called progressive position of depoliticizing the historically constructed ethnicities hides specific and deeply nationalist political implications. In any case, given the overwhelming rejection of a non-federal state by the t/c community (and de facto ethnicised and majoritarian if the logic “one person one vote” is implemented) it is impossible to reach a peace agreement. Obstructing a solution and prolonging the conflict is at the end of the day the basis on which both rhetorics of the g/c anti-federation movement meet – the Greek-centric (with Hellenism as the point of reference, under which Cyprus is supposedly subsumed) and the Greek Cypriot-centric (with the g/c controlled Republic of Cyprus as the point of reference). Their so called anti-occupation rhetoric (in reality only the t/c can resist to occupation) (4) not only serves but also perpetuates the outcome of occupation: the partitionist status quo.

3. In the context of the effort to invent another, different “leftist” discourse, the more benign (and more hypocritical) anti-federation trend, the Republic of Cyprus enthusiasts (5), articulate their arguments on the basis of “human rights”. Initially this rhetoric appears idealistic and formalistic, simply separated from political reality. A more careful analysis of the essence of this reasoning however, clearly highlights its bourgeois and conservative character, which is historically outdated and in this particular case nationalistically oriented.

a) The notion of human rights as a political framework, although inspired by modern revolutions, became – in the 1940s – a kind of bourgeois-liberal ideological response to the vision of proletarian socialism. For its time, especially after the end of WWII (and while proletarian socialism was under the shadow of the Stalinist distortion) it was progressive, as it recognized a series of universal human needs, while being crucial for the global consecration of the notion of “citizen” over the imperial notion of “subject”. Nonetheless, focusing on the individual and indirectly accepting the political framework of the nation-state set limits to the radicalism of this perspective from its inception. Limits which became obvious during the struggles of the social movements of the 1960s and 1970s, when the imperatives of cultural and political autonomy of communities arose within and beyond the nation-state, in the post-colonial era. The feminist and anti-racist movements brought forward the issue of protecting collective”minority” rights and oppressed social groups, the youth claimed sexual freedom and respect to diversity, indigenous populations and the environmental movement asserted autonomy, respect towards nature and protection of the environment – as limits to the positions of “majorities” which expressed an internalized form of authority and tendencies of imposition. In today’s context the notion of “human rights”, as it accrues from the United Nations Universal Declaration of Human Rights of 1948, is not enough to inspire a movement of radical questioning (6). Such a perception is both historically outdated and politically vague as it fails to express the multiplicity of rights, individual and collective/communal, to recognize the reality of multiculturalism as it has been created by expanding migratory waves, to prevent the tyranny of the majority or/and the reigning social group, to respect diversity and at the same time defend the acquired rights of past social struggles.

b) In the case of Cyprus, and particularly the g/c side (since t/c anti-federalists are at least honest enough to openly support division and partition) the anti-federal rhetoric sanctifies two specific rights that it considers superior to all others. According to the g/c anti-federalists, these two rights -the right to property and the right to return/residency- are inalienable and cannot be relativised by compensations, exchanges or quotas. The basic and immediate goal of this ideology is the retardation of a solution and the preservation of partition. By examining the implications of this ideology, one can easily deduce that behind the verbal use of “progressiveness” lies a clearly nationalistic reasoning; its target being to create a new g/c majority in population and land ownership in the north, thus negating the autonomy (and sense of security) of the t/c community as ensured in the notion of bi-zonality. This is why the “human rights” enthusiasts add the tail “of the legal residents of Cyprus” thereby excluding all long term immigrants from Turkey and their descendants, as well as t/c who have not received a Republic of Cyprus citizenship. The right to a home and integration of long term immigrants (from Turkey and other countries) and their descendants born in Cyprus, do not exist for anti-federalists (7). It is notably ironic that “leftists” talk about the “sanctity” of property at the same time when the bourgeois state itself, which is based on property, accepts the relativity of this right against public interest – of peace, protecting vulnerable population groups, creating infrastructure, or even redistributing wealth. Anti-federal rhetoric, behind the curtain of protecting g/c refugee rights, concerns and enunciates the vital interests of big g/c land owners, private and ecclesiastic.

4. A solution to the Cyprus problem is not merely a political act of the elite that will be canonized in an agreement or a constitution. It is a process affecting society as a whole, a historical passage to a new era. Reunification is also a release of politics from the hegemony of nationalism and militarism (the basis of patriarchy) and an annulment of national censorship and historical alienation. Of course, we don’t believe in the illusion that reunification will solve social problems or bring forth a libertarian civilisation. Social liberation and communism was, is, and will be, a matter of local and global struggle. What will change with a solution and reunification is the framework and conditions of that struggle in Cyprus. With the Cyprus problem out of the picture, a true reform of the education system becomes possible; one which will place education on a proper foundation that is more democratic, more secular, without nationalist stereotypes and intolerant ideals (which create little soldiers for both state formations). This is a precondition in the path towards a libertarian school. We will be able to legitimately question the political and economic authority of the church. Abolition of the military service will put an end to another irrational waste of time and energy for the the youth. Demilitarization will push the nightmare of a military conflict away and political cooperation of the two communities in the framework of reunification will allow them to jointly demand the removal of the British military bases. At a societal level, the reunification of the working class (which was separated on an ethnic basis long after the bourgeoisie) will create the conditions for a joint island-wide front against capital, while bi-communal cooperation of Cypriot workers will develop a culture of tolerance and cooperation with immigrants working on the island.

5. The movement of rapprochement, as it was popularized and spread in the 1990s, and even more so after the opening of passages in 2003, constitutes important progress for Cypriot society. We actively participate in this bi-communal movement as we consider that it is the expression of a wider social dynamic for peace, against the two nationalisms, forming a third keystone that is anti-hegemonic. We maintain our differences with liberal and leftist allies in the struggle for reunification. However, since for us the solution of the Cyprus problem is a means, not an end, we don’t focus on the structure of the new state, but instead on the dynamic of the historical transition. We are interested in the potential for the movement that this conjuncture will create, and the rupture with the existing. Hence, on that night after the successful referenda, we will not go to the two presidential houses to celebrate solution with fireworks – we will rush to the checkpoints in order to take down piece by piece the barbed wire of the green line.

Falies

Libertarian Network In The City

Nicosia, September 2010

(1) We use the term “libertarian” here as that was developed by the Spanish anarcho-syndicalists (communismo libertario), denoting non hierarchy and non centralisation in organisation and not as it is currently used by American right wing and neo-liberal groups denoting full fledged free market capitalism. Freedom for us is a positive and not a negative term. We aim to construct freedom through the creation of alternative institutions, not be left with freedom after the regulatory role of the state is abolished.

(2) Similar positions were expressed even before, in the 1980s but it was in the conjuncture of 1993 that the question also of the form of the solution was articulated so clearly.

(3) The racist stance of the Republic of Cyprus (that is supposedly a bi-communal partnership state) towards its t/c citizens today doe not allow much room for a potential equal integration of the t/c community in a unitary and majoritarian Greek Cypriot political system without constitutional guarantees for the numerically smaller t/c community. On the other hand the separatist entity of the TRNC is characterised by less hypocricy. It is racist not just in practice, but also in theory.

(4) Occupation is essentially experienced by the t/c, that live under the highly militarised regime of TRNC experiencing in parallel their exclusion (despite some minor benefits) from the Republic of Cyprus, while it is being legitimised and reproduced by the two nationalisms. Hence only if the t/c refuse the utility of Turkish occupation, we will be able to abolish it and this presupposes the defeat of both nationalisms. Opposing occupation from the g/c side (especially with the anti-Turkish rhetoric that de facto accompanies it) brings the opposite outcome – it boosts t/c nationalism and exacerbates the ethnic conflict, strengthening in the last analysis both occupation and its outcome – the partitionist status quo.

(5) This mutation of of g/c nationalism has its roots in the burial of enosis in 1974, but was developed essentially during this decade and especially after 2004, when the national-minded loved suddenly the Republic of Cyprus and even raise its flag.

(6) The central contribution of this perspective – the individual vote was clearly progress in comparison with the time of the rule of the property owning elders, however simple voting can neither free nor be used as a defence against nationalist, racist, sexist etc positions that might easily gain circumstantial electoral victories or majorities.

(7) We recognise however that because of the small size of the t/c community and in order to prevent further demographic change in the north, there need to be placed (at least for the immediate future) some restrictions in the future migration waves from Turkey and in the naturalisation of Turkish permanent residents of Cyprus in the t/c constituent state so that the political and cultural autonomy of the t/c community is protected.

the original text in Greek is here

www.falies.com/2010/09/23/3586/

Το φαινόμενο και το διεθνές πλαίσιο

Η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου με τα συνεπακόλουθα της οδήγησαν στην υπονόμευση των παλιών ιδεολογικών αξιωμάτων του έθνους – κράτους και έβαλαν σε κρίση τις μονοδιάστατες, “καθαρές” ταυτότητες. Η κρίση αυτή της “εθνικής – πολιτικής” ταυτότητας συνεπικουρούμενη από την οικονομική, παίρνει την μορφή της όξυνσης του κοινωνικού ανταγωνισμού και ταυτόχρονα την στροφή συντηρητικών κομματιών της κοινωνίας προς εθνικιστικές, αυταρχικές απόψεις. Στην Ευρώπη η τάση αυτή αποτυπώνεται τόσο στα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων με την άνοδο ξενοφοβικών, εθνικιστικών και νεοφασιστικών κομμάτων, αλλά, πολύ χειρότερα, αποτυπώνεται εν μέρη και στις ίδιες τις επίσημες πολιτικές των μεγάλων κομματικών σχηματισμών και της ίδιας της Ε.Ε. (Ευρώπη φρούριο, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, γενικευμένη επιτήρηση, καταστολή, συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους κλπ).

Ο τοπικισμός και η μερικότητα της εθνικιστικής αντίληψης του κόσμου προσφέρει μια άμεση και απλουστευμένη ερμηνεία των προβλημάτων της καθημερινότητας.

Αυτή η απλούστευση προσφέρει βεβαίως και την άνεση εύκολων συμπερασμάτων («οι ξένοι παίρνουν τις δουλειές μας») και από την άλλη μπορεί και προβάλλει εύκολες και καθαρές λύσεις («να φύγουν»). H φαστ φουντ “λογική” του φασισμού γίνεται ακόμα πιο δελεαστική καθότι η υλοποίηση της έχει να κάνει με τις ζωές των “άλλων” (οι “άλλοι” πρέπει να φύγουν, να αλλάξουν, να υποταχθούν στο έθνος, να επωμισθούν την οικονομική κρίση αφού με την στάση και παρουσία τους οι άλλοι είναι αυτοί που στερούν την απόλαυση από τους “καθαρούς” και “τίμιους”).

Ο φασισμός διαχρονικά επενδύει στον φόβο της μικρομεσαίας και του μικρομεσαίου που κινδυνεύουν να προλεταριοποιηθούν, στο φόβο των προλετάριων που κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς δουλειά¹. Στο φόβο των ιδιοκτητών ότι θα πέσουν θύμα κλοπής, στο φόβο των συντηρητικών ότι κινδυνεύουν οι παραδοσιακές αξίες. Απέναντι σε αυτούς τους φόβους, ο φασισμός προβάλλει τη συνταγή της στρατικοποίησης της κοινωνίας και την αυστηρή ιεράρχηση της στη βάση της εθνότητας, της κουλτούρας και της καταγωγής. Σε αυτά τα πλαίσια κατασκευάζει εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς και προσδίδει μεταφυσικές διαστάσεις σε έννοιες όπως το έθνος, τη φυλή, το αίμα, τον πολιτισμό, τον ανδρισμό. Ταυτόχρονα, κριτικάροντας το σύστημα μέσα από το πρίσμα της καταγωγής, απενοχοποιεί τον καπιταλισμό και φορτώνει όλα τα στραβά σε πολιτιστικούς και ηθικούς παράγοντες (διεφθαρμένοι πολιτικοί, μειονότητες, περιθωριακοί/ές, μετανάστες/ριες, κάποιοι αχόρταγοι επιχειρηματίες και, φυσικά, όλοι οι θεωρούμενοι εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί του έθνους στους οποίους περιλαμβάνονται όσοι βρεθούν στον δρόμο τους). Μπορούμε εδώ αβίαστα να πούμε ότι ο φασισμός είναι ο καλύτερος φίλος του καπιταλισμού αφού στην ουσία η ανάλυση του αποκρύβει ότι το οικονομικό πρόβλημα είναι δομικό του συστήματος και όχι αποτέλεσμα κάποιων επιμέρους συμπεριφορών. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που διάφορες συνιστώσες του κράτους συνεργάζονται κατά καιρούς με φασιστικές ομάδες ούτε το ότι ο νεοφιλελευθερισμός υιοθετεί μια ανάλογη ρητορική κινδυνολογίας για να αποσπάσει τα όποια δικαιώματα απέμειναν στην εργατική τάξη.

Η κυπριακή περίπτωση – ιστορικό βάθος και κοινωνική διάχυση

Στην Κύπρο ο εθνικιστικός λόγος κυριαρχεί τουλάχιστον από τα μέσα του περασμένου αιώνα. Ενώ στην τ/κ κοινότητα η εθνικιστική ηγεμονία αμφισβητήθηκε έντονα και αποφασιστικά αυτή τη δεκαετία, στην ε/κ κοινότητα δεν είχαμε κάποια ανάλογη εξέλιξη καθότι ο αντι-εθνικιστικός λόγος και πράξη υπήρξε και παραμένει μειοψηφικός² Παρά το ότι η διαίρεση της Κύπρου μετά τον πόλεμο του 1974 χρεώθηκε σε ένα κομμάτι της εθνικιστικής δεξιάς η κριτική που έγινε ήταν κυρίως για την τακτική που ακολούθησαν (ΕΟΚΑ Β΄, πραξικόπημα) και όχι για τις προθέσεις τους (περιθωριοποίηση ή και εξολόθρευση των Τ/Κ, ένωση με την Ελλάδα). Έτσι ο εθνικιστικός λόγος συνέχισε να κυριαρχεί έστω και αν η στρατιωτική ήττα του 1974 του αφαίρεσε την ικανότητα του πράττειν. Ένα μεγάλο κομμάτι του κατεστημένου υπεύθυνο για το 1974 επιβίωσε πολιτικά και κυβέρνησε τον τόπο μέχρι και σήμερα μεταφέροντας τον εθνικιστικό λόγο στις νέες γενιές μέσω της εκπαίδευσης, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, του στρατού και της εκκλησίας. Έτσι είχαμε και συνεχίζουμε να έχουμε την αναπαραγωγή ενός κοινωνικά διάχυτου εθνικισμού ο οποίος όχι μόνο καταφέρνει να θέτει το πλαίσιο της συζήτησης στη δημόσια σφαίρα σε σχέση με το κυπριακό, τη μετανάστευση, την παιδεία³ αλλά και να αποτελεί την κοινωνική βάση και δεξαμενή για την συγκρότηση πιο ακραίων και επιθετικών συσπειρώσεων και καταστάσεων.

Σίγουρα όμως η ανοιχτή εμφάνιση “καθαρών” νεοφασιστικών οργανώσεων τα τελευταία χρόνια αποτελεί ένα ποιοτικό άλμα για το εθνικιστικό στρατόπεδο. Τόσο σε επίπεδο ιδεολογικό όσο και σε επίπεδο πρακτικής έχουμε να κάνουμε πλέον με τις γνωστού τύπου οργανώσεις που συναντάμε στην Ευρώπη οι οποίες ακροβατούν ανάμεσα στον κοινοβουλευτισμό και την παραστρατιωτική συμμορία. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο πρέπει να ιδωθεί και η κάθοδος του Ε.ΛΑ.Μ. στις εκλογές και η προσπάθεια του να εμφανίζεται ως μια ακόμη άποψη στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας. Ακολουθώντας και αυτό την τακτική άλλων παρομοίων σχημάτων της Ευρώπης προσπαθεί με τον τρόπο αυτό να απο-ενοχοποίησει τον φασιστικό χαρακτήρα του. Οι παρακρατικοί του όμως μηχανισμοί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας εκπαιδεύονται σε στρατιωτικού τύπου οργάνωση και βρίσκονται σε συνεχή επιφυλακή. Οι επιθέσεις που περιστασιακά φτάνουν στο φως της δημοσιότητας είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η διεκδίκηση από μέρους τους της ιστορίας της ΕΟΚΑ και της ΕΟΚΑ Β΄, και του Γριβισμού συνολικά, εντάσσεται στο πλαίσιο της προσπάθειας για νομιμοποίηση δική τους, αλλά και του πραξικοπήματος του 1974. Καθώς μάλιστα σήμερα βλέπουν την εθνοκάθαρση και την διχοτόμηση της χώρας – στην οποία ο ε/κ εθνικισμός πάντα σε συνάρτηση με τον τ/κ εθνικισμό, αλλά και τον τουρκικό στρατό, έχει συμβάλει τα μέγιστα- να δέχεται κάποια αμφισβήτηση μέσα από το επαναπροσεγγιστικό και επανενωτικό κίνημα και τις ενδο-κυπριακές συνομιλίες, περισσότερο πεισμώνουν και μάχονται να διαιωνίσουν την εθνοτική σύγκρουση και τον εδαφικό διαχωρισμό. Απειλούν μάλιστα ότι δεν θα μείνουν απαθείς απέναντι στην προοπτική της ομοσπονδιακής λύσης.

Προς ένα διευρυμένο και ενεργό αντιφασιστικό μέτωπο

Θεωρούμε ότι η αντιμετώπιση του φασισμού δεν μπορεί να έχει επίκεντρο και πλαίσιο το αστικό κράτος ούτε και μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά σε μια λογική που λέει “να λειτουργήσουν οι θεσμοί” και “να εφαρμοστούν οι νόμοι” που απαγορεύουν π.χ. την υπόθαλψη ρατσιστικού μίσους, τις παραστρατιωτικές οργανώσεις, τη φασιστική βία κλπ. Ναι μεν η αστυνομία και το πολιτικό σύστημα πρέπει να τίθενται ενώπιον των ευθυνών τους, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο αντιφασιστικός αγώνας είναι κομμάτι του αγώνα για την ανατροπή του καπιταλιστικού εκτρώματος. Οι φασίστες έδρασαν και δρουν ιστορικά υπό την ανοχή ή και ενίοτε την παρότρυνση του (βαθέως) κράτους και λειτούργησαν και λειτουργούν ως μια ακόμη συστημική επιλογή στην αναχαίτιση των ακηδεμόνευτων ταξικών και κοινωνικών αγώνων. Ο τρόμος που προσπαθούν να σπείρουν οι διάφορες φασιστικές συσπειρώσεις σε τελική ανάλυση προωθεί την λογική μιας υποταγμένης κοινωνίας σε ένα ισχυρό και αυταρχικό εθνικό κράτος. Οπόταν, ναι μεν η αστική δημοκρατία⁴ (με τα κόμματα και τους θεσμούς της) έχει ρόλο και λόγο να διαδραματίσει στην ευρύτερη προσπάθεια αναχαίτισης του φασισμού, αλλά ταυτόχρονα η αντιφασιστική δράση ενταγμένη αποκλειστικά στα πλαίσια της και σεβόμενη τα όρια της είναι και ανεπαρκής και περιοριστική και εν πολλοίς αναποτελεσματική.

Η μόνη ουσιαστική αντιμετώπιση του φασιστικού φαινομένου και της απειλής που αυτό αποτελεί, μπορεί να δοθεί από το ίδιο το υποκείμενο που απειλείται – την κοινωνία. Η πραγματική απάντηση στον φασισμό δεν μπορεί παρά να είναι κινηματική. Χρειάζεται μαζικότητα, αποφασιστικότητα και δυναμισμός. Χρειάζεται πολύμορφη, ευφάνταστη και πολυεπίπεδη δράση στα πλαίσια μιας διευρυμένης κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας τόσο στον βορρά όσο και στο νότο. Για να λειτουργήσει αυτή η συμμαχία χρειάζεται βέβαια κάποια βασική συναντίληψη και ένας ουσιαστικός αλληλοσεβασμός από τις διάφορες συνιστώσες του αντιφασιστικού κινήματος. Και σε πολιτικό επίπεδο χρειάζεται η συνειδητοποίηση ότι πέραν από τα αντι-ρατσιστικά φεστιβάλ, τις έρευνες, τις εκδόσεις και τις διαλέξεις, πέραν από τις παρεμβάσεις στη δημόσια σφαίρα, η πιο ουσιαστική απάντηση στις φασιστικές προκλήσεις, που όχι απλά εκθέτει τους φασίστες στην κοινωνία αλλά αλλάζει κιόλας τους πολιτικούς συσχετισμούς, δίνεται στους δρόμους και τις πλατείες!

Φάλιες – ελευθεριακό δίκτυο στη πόλη

Νιόβρης 2010

_________________________________________________________________________________

Το βασικό πολιτικό αποτέλεσμα είναι ότι η εθνικιστική-ρατσιστική πρόκληση δεν πέρασε τελικά! Οι εθνικιστές βρήκαν απέναντι τους καθώς πλησίασαν προς τον χώρο του φεστιβάλ Κύπριους και ξένους αντι-ρατσιστές ενωμένους που όρθωσαν το ανάστημα τους και απάντησαν ότι “δε θα περάσει ο φασισμός”.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο η παρουσία του Κουλία όπως και δημοτικού σύμβουλου του ΔΗΣΥ στην εθνικιστική διαδήλωση “κατά των μεταναστών και της Ισλαμοποίησης” και μάλιστα ως επικεφαλής συνιστά σαφέστατη απόπειρα από μερίδα του απορριπτικού πυρήνα αλλά και της δεξιάς να νομιμοποιηθεί εκ νέου η ρατσιστική άκρα δεξιά, η βία της και ως πρακτική και ως απειλή (-να θυμίσουμε την ανακοίνωση των εθνο-φυλετιστών της “Ελληνικής Αντίστασης” όπως οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται μετά την απόφαση για διοργάνωση αντιρατσιστικού φεστιβάλ στην Λάρνακα από πλευράς ΚΙΣΑ. “Θέλουν πόλεμο, θα τον έχουν”.)

Οι εθνικιστές δεν μπορούν πλέον να αυτο-διαχωρίζονται σε “πατριώτες αντι-κατοχικούς” και “εθνο-φυλετιστές, εθνικοσοσιαλιστές”. Ψες παρέλασαν μαζί, έβρισαν μαζί και χτύπησαν μαζί (υπάρχει μάλιστα μαρτυρία και για βίαιη επίθεση του ηγέτη του ΠΑΚ σε μετανάστες στον χώρο της εξέδρας του φεστιβάλ). Πρόκειται για το πολιτικό ξεγύμνωμα του απορριπτικού πυρήνα από κάθε επίφαση πολιτικής ορθότητας ή πολιτικής σοβαρότητας. Πρόκειται για τραμπουκισμό μιας εκδήλωσης παρουσία του Δήμαρχου Λάρνακας και της Αντιπροσώπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο (σημειώνουμε ότι οι επιτιθέμενοι ρατσιστές απέκοψαν και το ρεύμα της εκδήλωσης Rainbow) Το “τούρτζιοι, προδότες” που φώναζαν σε εμάς (ε/κ, τ/κ και μετανάστες) ήταν αυτό που ένωνε την ρατσιστική παράταξη από τον Κουλία εως το ΕΛΑΜ.

Τέλος αξίζει να μας ανησυχήσει η παραστρατιωτικού τύπου οργάνωση του σκληρού πυρήνα των νεο-φασιστών του ΕΛΑΜ που ήρθε να καθαρίσει μετά. Προφανώς το ΕΛΑΜ αν και όχι επίσημα μέσα στους διοργανωτές, βρισκόταν σε επιφυλακή, κατέβασε αρκετό κόσμο οπλισμένο με μαχαίρια, φωτοβολίδες, πέτρες κλπ και επιχείρησε να σπάσει τον αστυνομικό κλοιό 2 φορές και να χτυπήσει τους εναπομείναντες αντι-ρατσιστές καθώς μαζεύαμε τα υλικά για να αποχωρήσουμε.

Φάλιες, ελευθεριακό δίκτυο την πόλη

Εκτενής ενημέρωση για τα ψεσινά γεγονότα στο

http://steki-dromou.blogspot.com/2010/11/blog-post_06.html

(Η παρέμβαση Κουλία στο συνέδριο του κινήματος ελληνικής αντίστασης

“…Η νέα επιτροπή της ΘΥΡΑΣ 9 θα δουλέψει σκληρά σε όλους τους τομείς με σκοπό μια ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΗ ΘΥΡΑ 9. Μία Θύρα 9 που η δράση της δεν θα σταματά στα τσιμέντα, μία δράση βασισμένη στην ιδεολογία μας, στην ιδεολογία της αριστεράς και του αντι-φασισμού. Σαν μέλος τους ALERTA εδώ και ενάμιση χρόνο, θα προσπαθήσουμε να ενημερώσουμε τον κόσμο μας και την κοινή γνώμη και να βοηθήσουμε να εκλείψουν από την κοινωνία μας φαινόμενα όπως του Ρατσισμού, του Σεξισμού και γενικότερα κάθε φασιστικού κατάλοιπου.

Δεν θα διστάσουμε ποτέ να πάρουμε θέση, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, σε οποιοδήποτε θέμα, είτε αφορά την ομάδα είτε το οπαδικό κίνημα είτε έχει να κάνει με κάτι που συμβαίνει στην κοινωνία ευρύτερα. Θα παλέψουμε με νύχια και με δόντια να μάθει όλος ο κόσμος ότι οργανωμένος δεν σημαίνει αλήτης, χούλιγκαν ή οτιδήποτε άλλο…”

Ως Φάλιες θεωρούμε σημαντικό να σημειώσουμε και να τονίσουμε ότι σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούμε να εξιδανικεύσουμε τους οπαδούς καμιάς ομάδας ούτε να μυθοποιήσουμε τη δράση τους. Θεωρούμε επίσης σημαντικό να διευκρινίσουμε ότι δεν αποδεχόμαστε ούτε την αρρενωπότητα (ή το σεξισμό) ούτε το θέαμα / εμπόρευμα ούτε το φανατισμό/ χουλιγκανισμό που συχνά συνοδεύει την ποδοσφαιρική κατάσταση, αλλά παρόλα αυτά σημειώνουμε την πιο πάνω εξέλιξη ως ένα θετικό βήμα προς την αυτό-οργάνωση και την πολιτική δράση.