http://paratiritirioergasias.blogspot.com/2012/03/blog-post_412.html

http://paratiritirioergasias.blogspot.com/

Με αφορμή τις απεργιακές κινητοποιήσεις των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας κυβέρνηση και βουλή προχώρησαν σε μια πρωτοφανή νομοθετική ρύθμιση που περιορίζει δραστικά το δικαίωμα απεργίας των εργαζομένων στα αεροδρόμια. Αυτό συνιστά μια σοβαρή εξέλιξη καθώς αποτελεί άλλη μια τροποποίηση των εργασιακών σχέσεων που επιβάλλεται με αυταρχικό τρόπο από την πολιτική εξουσία – η προηγούμενη ήταν το τρίτο πακέτο μέτρων λιτότητας τον Δεκέμβρη – υπονομεύοντας περαιτέρω το υφιστάμενο σύστημα εργασιακών σχέσεων και την φιλοσοφία του.

Πιο γενικά η αυξημένη νομοθετική παρέμβαση στις εργασιακές σχέσεις συντελείται ταυτόχρονα και παράλληλα με την διάβρωση της ισχύος των συλλογικών συμβάσεων από πλευράς του κεφαλαίου, διαδικασίες που εντείνονται τα τελευταία χρόνια σε βαθμό που μπορούμε να πούμε ότι πλέον το κοινωνικό συμβόλαιο που συνομολογήθηκε μετά το 1974 βρίσκεται υπό κατάρρευση καθώς η οικονομική κρίση και οι συνέπειες της έκαναν αυτό που ήδη υπέβοσκε να γίνει ρητό.

Τώρα συγκεκριμένα σε σχέση με τις απεργίες των ελεγκτών οφείλουμε να παρατηρήσουμε διάφορα πράγματα.

1. την υστερία που σκηνοθετήθηκε από τα ΜΜΕ ενάντια σε αυτή την ομάδα εργαζομένων και τις διαστρεβλώσεις και τα ψέματα σε σχέση με τις απολαβές τους. Η τακτική αυτή είναι βέβαια παλιά και συνηθισμένη (βλέπε πως χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα ενάντια στους δημόσιους υπαλλήλους αλλά και στους μη ε/κ λήπτες δημοσίων επιδομάτων) και η φόρμουλα είναι απλή:
α) εστίαση σε μια μειοψηφία / μικρό υποσύνολο για να γίνει επίθεση στο σύνολο της ομάδας παρουσιάζοντας την εξαίρεση / ειδική περίπτωση ως κανόνα / γενικό δείκτη
β) επιλεκτική παράθεση κάποιων στοιχείων χωρίς το πλαίσιο τους και αποσιώπηση άλλων στοχείων
γ) ομοβροντία δημοσιεύσεων και επιθετικών σχολίων, ειρωνιών, υπερβολών, απαξιώσεων, ψεμάτων κλπ η οποία δαιμονοποιεί την συγκεκριμένη ομάδα εργαζομένων
δ) πλήρης υιοθέτηση και αναπαραγωγή της λογικής και ρητορικής της ΟΕΒ κατασκευάζοντας αντιπαράθεση των απεργών με τους άλλους εργαζομένους με τους άνεργους και την κοινωνία συνολικά.
Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί η αντίληψη στην κοινή γνώμη ότι οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας είναι στις ανώτατες κλίμακες και ότι έχουν μισθούς 8000 – 10 000 τον μήνα ενώ στην ουσία βρίσκονται στις μεσαίες κλίμακες και οι μισθοί της συντριπτικής πλειοψηφίας μαζί με τα επιδόματα βάρδιας κυμαίνονται μεταξύ 1800 και 3000 ευρώ τον μήνα ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας τους (εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι πρόκειται για πτυχιούχους που επιλέγονται μετά από εξετάσεις και αφού περάσουν 2.5 χρόνια ειδική εκπαίδευση κατά την διάρκεια της οποίας αμείβονται με 800 ευρώ τον μήνα).

2.την ουσιαστική και διαχρονική ευθύνη του κράτους (εκτελεστική και νομοθετική εξουσία αλλά κυρίως και δημόσια διοίκηση) για τα συσσωρευμένα προβλήματα της συγκεκριμένης υπηρεσίας με πρώτο και βασικότερο την υποστελέχωσή της με αποτέλεσμα την εκτεταμένη υπερωριακή απασχόληση και συχνά την λειτουργία με προσωπικό ασφαλείας. Εδώ οι ελεγκτές που απέχουν από υπερωριακή απασχόληση τους τελευταίους 3 μήνες ως μέτρο πίεσης προς το κράτος για να σταματήσει να κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί και να προχωρήσει σε πολιτικές αποφάσεις και διοικητικές πράξεις που θα λύσουν τουλάχιστον τα ζητήματα που επείγουν, βρέθηκαν στην θέση να κατηγορούνται ταυτόχρονα για τις πολλές τους υπερωρίες και για την άρνηση τους να εργαστούν υπερωρίες. Το θέμα όμως με τις υπερωρίες και το ύψος της πληρωμής τους δεν αφορά μόνο τους ελεγκτές αλλά και άλλες υποστηρικτικές υπηρεσίες στα αεροδρόμια – ενώ γενικότερα η μείωση και εν τέλει η κατάργηση της υπερωριακής πληρωμής σε συνδυασμό με την αύξηση των ωρών εργασίας αποτελεί στρατηγικό στόχο του κεφαλαίου για όλους σχεδόν τους κλάδους της οικονομίας. Τελικά στο ζήτημα των υπερωριών φαίνεται ότι μετά από παρέμβαση της ΠΑΣΥΔΥ το κράτος άφησε να νοηθεί ότι προτίθεται να υποχωρήσει. Το κέρδος αφορά και άλλους εργαζόμενους και θα πρέπει να σημειωθεί ότι προέκυψε από τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα αεροδρόμια αρχικά και των ελεγκτών τελικά αλλά και από το βάρος της παρέμβασης της ΠΑΣΥΔΥ.

3.τα τακτικά και επικοινωνιακά λάθη από πλευράς της συντεχνίας των ελεγκτών που υπερτίμησε την δύναμη της και υποτίμησε την αποφασιστικότητα της πολιτικής ελίτ να προχωρήσει με τις απειλές της. Άργησε να αντιληφθεί το πώς άλλαζαν τόσο τα δεδομένα όσο και το κλίμα από μέρα σε μέρα με αποτέλεσμα να χάσει πολύτιμο χρόνο και να βρίσκεται πίσω από τους διάφορους ελιγμούς της πολιτικής ελίτ. Η μάχη στην δημόσια σφαίρα ήταν όντως άνιση εξ υπαρχής – αλλά και εδώ έγιναν λάθος χειρισμοί. Ο πιο βασικός ήταν η έμφαση και η εστίαση που έδωσε η συντεχνία των ελεγκτών στο ειδικό στάτους και τα ειδικά ζητήματα που αφορούν τους ελεγκτές. Αυτό τελικά υπήρξε μοιραίο γιατί από την μια επέτρεψε στα άλλα συνδικάτα και ειδικότερα στα μεγάλα να μείνουν αδιάφορα αλλά και στην εργοδοτική πλευρά και στα ΜΜΕ να τους απομονώσουν να τους στιγματίσουν και να τους πετάξουν τόνους λάσπη. Το γεγονός ότι οι ελεγκτές είχαν την στήριξη των υπολοίπων εργαζομένων στα αεροδρόμια που αρχικά προχώρησαν και αυτοί σε αποχή από υπερωρίες και σε απεργιακά μέτρα δεν φάνηκε καθόλου. Στο τέλος όμως έμειναν μόνοι οι ελεγκτές να απεργούν. Αυτό ήταν ιδιαίτερα προβληματικό όποιος και αν ήταν ο λόγος και όποιον και αν βαραίνει η ευθύνη – είτε αν οι άλλοι εργαζόμενοι κρύφτηκαν πίσω από την πιο ισχυρή ομάδα, είτε αν η συντεχνία των ελεγκτών αδιαφόρησε ή δεν κατάφερε να διατηρήσει την στήριξη των υπολοίπων εργαζομένων.

4.την άρνηση των άλλων συνδικάτων αλλά και της Αριστεράς αν όχι να στηρίξει τουλάχιστον να εμποδίσει την δαιμονοποίηση της συγκεκριμένης ομάδας εργαζόμενων που υπήρξε και η προϋπόθεση για τον νόμο που περιορίζει το δικαίωμα απεργίας. Από την μια η ανάγκη του ΑΚΕΛ να στηρίζει χωρίς όρους και όρια την κυβέρνηση εξουδετέρωσε όχι μόνο την αριστερά αλλά και την όποια πιθανή κίνηση από πλευράς ΠΕΟ. Από την άλλη η ΠΑΣΥΔΥ που δαιμονοποιήθηκε και η ίδια πρόσφατα για τις αντιδράσεις της στα μέτρα λιτότητας και κατηγορήθηκε ως ανεύθυνη με την απεργία που πραγματοποίησε τον Δεκέμβρη προφανώς ένιωθε την πίεση να επιδείξει διαπιστευτήρια υπευθυνότητας. Τέλος η ΣΕΚ έχοντας το δίδυμο της ΟΕΒ Νεοφύτου-Παπαδόπουλου σε θέση ισχύος εντός των κομμάτων με τα οποία συνδέεται ήταν επίσης αμφίβολο αν θα ρίσκαρε την όποια παρέμβαση στο ζήτημα. Τέλος, ένας άλλος λόγος για την ουδετερότητα και των τριών συνδικάτων είναι και η γενικότερη ηγεμονική τους στάση απέναντι σε μικρές συντεχνίες που δεν υπάγονται και δεν ελέγχονται από αυτά και οι οποίες [συντεχνίες] όπως τέθηκε από τον ΓΓ γραμματέα της ΣΕΚ “δεν έπρεπε καν να υπάρχουν”.

5.Οι πρόνοιες του νόμου είναι ιδιαίτερα αρνητικές για τους εργαζόμενους
α) το δικαίωμα της απεργίας περιορίζεται δραστικά στις “υπηρεσίες διαχείρισης της ροής εναέριας κυκλοφορίας” (δηλαδή σε όλους σχεδόν τους εργαζόμενους στα αεροδρόμια) μέσα από το μονομερώς καθορισμένο ελάχιστο όριο του 75% (μέχρι 2 ώρες την βδομάδα είτε στη Λάρνακα είτε στη Πάφο και νοουμένου ότι δεν θα επηρεάζονται [με καθυστέρηση] περισσότερες από 8 πτήσεις) που σε συνδυασμό με την υποστελέχωση του τμήματος Πολιτικής Αεροπορίας μπορεί να καταστήσει μια νομότυπη απεργία είτε αδύνατη είτε ανεπαίσθητη.
β) απαγορεύει σε κάθε εργοδοτούμενο πρόσωπο να αρνηθεί να παράσχει τις υπηρεσίες του επικαλούμενο το δικαίωμα απεργίας “εάν η άσκηση του δικαιώματος αυτού θα οδηγήσει σε υποβάθμιση των υπηρεσιών αυτών κάτω από το ελάχιστο όριο” και αυτό αποτελεί αξιόποινη πράξη που επισύρει ποινή προστίμου ή και φυλάκισης….πρόνοιες που ενδέχεται να είναι και αντισυνταγματικές.
γ) βέβαια οι εργαζόμενοι στα αεροδρόμια και ειδικά οι ελεγκτές πέραν από τον νομικό αγώνα στον οποίο πιθανότατα θα καταφύγουν έχουν ακόμα (αν η πολιτική εξουσία δεν καταφύγει σε ακόμα πιο αυταρχικές λογικές επιστράτευσης τις οποίες είχε εισηγηθεί μεταξύ άλλων η ΟΕΒ) και πρακτικούς τρόπους αντίδρασης – σε τυπικό επίπεδο την κωλυσιεργία μέσα από την αυστηρή τήρηση του γράμματος όλων των σχετικών κανονισμών (work to rule) και την αποχή από υπερωρίες για προσωπικούς λόγους και σε περιπτώσεις αυξημένων υπερωριών την απαίτηση εφαρμογής της Ευρωπαϊκής οδηγίας περί ανώτατου εργασιακού χρόνου, τακτικές που μπορούν να προκαλέσουν σημαντική νομότυπη παρακώλυση της εναέριας κυκλοφορίας.

6.Άρα ο νόμος, παρά το ότι καταπατά έντονα τα δικαιώματα των εργαζομένων στα αεροδρόμια δεν μπορεί από μόνος του να εξασφαλίσει αυτό που υποτίθεται προσπαθεί να εξασφαλίσει – την απρόσκοπτη λειτουργία των αεροδρομίων. Αυτό που μπορεί να πετύχει ο νόμος, και αυτή ήταν πιθανότατα η λογική πίσω από την συνομολόγηση του, είναι την τρομοκράτηση των εργαζομένων και την πειθάρχησή τους ενόψει των σημερινών αναγκών του κεφαλαίου και του κράτους. Επιβάλλεται έτσι η συνέχιση του διαλόγου αφού ακόμα και η ίδια η περίφημη συμφωνία του 2004 την οποία υποτίθεται επιβάλλει, δεν προνοεί δεσμευτική διαιτησία για την ουσία των εργασιακών διαφορών. Βέβαια με το δικαίωμα απεργίας πετσοκομμένο, ο διάλογος θα διεξαχθεί στα μέτρα και τους ρυθμούς του κράτους και σύμφωνα με τις δικές του προτεραιότητες.

7.Η πιο επικίνδυνη όμως συνέπεια του νόμου αυτού είναι το ότι μπορεί να αποτελέσει προηγούμενο για επέκταση τέτοιων απαγορευτικών ρυθμίσεων και σε άλλους κλάδους που ανάλογα με τις αυριανές ανάγκες του κεφαλαίου και τις αυριανές συμπεριφορές των εργαζομένων θα ονομαστούν “ουσιώδεις υπηρεσίες”. Ήδη η ΟΕΒ και ο ΔΗΣΥ έχουν εκφράσει τέτοιες προθέσεις.

ευτυχώς, δεν ήταν νεο-κλασικά…”

http://www.alterthess.gr/content/mi-lypasai-aristeri-moy-agapi-gia-ta-ntoybaria

Σε παλαιότερα κείμενα είχα τοποθετηθεί ξεκάθαρα απέναντι στην βία, από όπου και αν προέρχεται. Σήμερα δε χρειάζεται να το κάνω. Άλλωστε το σύνολο του αστικού, αλλά και μεγάλο κομμάτι του εναλλακτικού, ηλεκτρονικού και έντυπου τύπου έχει αναλάβει αυτό το καθήκον, προσπερνώντας με ευκολία ότι όσα συνέβησαν, έγιναν στο πλαίσιο μιας διαμαρτυρίας τουλάχιστον μισού εκατομμυρίου ανθρώπων. Βέβαια, όλοι όσοι χύνουν τώρα κροκοδείλια δάκρυα, στις τηλεοράσεις και τον τύπο, για τις καταστροφές κατά βάση τραπεζών, ενεχυροδανειστηρίων, καφέ μεγάλων αλυσίδων και των προσόψεων δύο κινηματογράφων, το μισό ενδιαφέρον να έδειχναν για τους εκατομμύρια ανθρώπους που βυθίζονται στη φτώχεια, την απόγνωση και την εξαθλίωση χάρις στη διετή “σωτηρία”, ίσως να μη φτάναμε ως εδώ. Ορισμένοι δε, έδειξαν τόσο ζήλο στην υπεράσπιση της σημασίας των κτηρίων, που έφτασαν στο σημείο να μιλάνε για το τέλος του πολιτισμού και για επελάσεις βαρβάρων. Οι ίδιοι θεωρούν στοιχείο πολιτισμού το μισθό των 490 Ε. Το που βρίσκεται το συμφέρον του καθενός και ποιον πολιτισμό υπερασπίζεται δύσκολα κρύβεται πλέον.

Η παραπλάνηση, η συσκότιση αλλά και η ψευτιά για τα όσα συμβαίνουν, είναι πλέον το μοναδικό εργαλείο που έχουν οι κυρίαρχες τάξεις προκειμένου να περισώσουν τα τομάρια τους. Γιατί ο διάλογος με τους πολίτες καταργήθηκε εδώ και καιρό. Ήταν, όπως αποδεικνύεται, αδύνατο να αρθρώσουν πειστικά επιχειρήματα δικαιολόγησης της πολιτικής τους, οπότε προτίμησαν να την επιβάλλουν στεγνά: με εκβιαστικά διλλήματα, εκφοβισμούς και τρομοκράτηση, με παράκαμψη επανειλημμένα του Συντάγματος, με κατάργηση ακόμα και των εκλογών, αφού είναι καιρό τώρα αντιληπτό σε όλους ότι η παρούσα βουλή δεν έχει καμία ηθική νομιμοποίηση να νομοθετεί μνημόνια.

Και πως απάντησαν οι πολίτες σε αυτόν τον επιδεικτικό παραγκωνισμό τους από αποφάσεις που ανατρέπουν τις, ήδη δύσκολες, ζωές τους σε μια μέρα; Μεταξύ άλλων, μαζεύτηκαν μισό εκατομμύριο έξω από τη βουλή και τα έκαναν λαμπόγυαλο. Παράλογο; Κάηκε και το Costa Boda με τα υπέροχα πανάκριβα υαλικά, πολλά από τα οποία κόστιζαν περισσότερο από τους νέους μισθούς πείνας. Παράλογο; Κάηκαν και πολλές από τις τράπεζες, που θα πάρουν χάρις στο νέο μνημόνιο άλλα 40 δις  για την ανακεφαλαιοποίησή τους. Παράλογο και αυτό; Αλλά όχι, ενώ η εργατική τάξη της χώρας καταρρέει, τα μεσαία στρώματα εξαφανίζονται από το χάρτη και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη, εμείς θα πρέπει να κλαίμε για τα ντουβάρια ή για τα χαμένα μεροκάματα στα καταστήματα που κάηκαν, σταγόνα στον ωκεανό των ενός, τουλάχιστον, εκατομμυρίου ανέργων.

Βέβαια πολλές διαφωνίες υπάρχουν, ακόμη και στην αριστερά, για το αν το μπάχαλο έγινε από οργανωμένες ομάδες ασφαλιτών, παρακρατικών, χουλιγκάνων, αναρχικών ή αν ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο. Εδώ οφείλω σαν “εξειδικευμένος” ρεπόρτερ Συντάγματος, να μεταφέρω όσα είδα με τα μάτια μου: οι ομάδες που κατέστρεφαν, το έκαναν με την απόλυτη σχεδόν συμφωνία, αλλά και κάλυψη του συγκεντρωμένου κόσμου. Όταν κάποιος με κουκούλα “ξέφευγε” σε κτήρια ή μαγαζιά με τα οποία το πλήθος δεν είχε “προηγούμενα”, η άμεση αποδοκιμασία τον έστελνε στη “σωστή” κατεύθυνση των τραπεζών κ.ο.κ. Ένα πλήθος που αποτελούταν από οικογενειάρχες, συνταξιούχους, καθώς πρέπει κυρίες, ανθρώπους όλων των ηλικιών και ιδεολογιών.

Θα μπορούσε να έχει συμβεί τέτοιο χάος διαφορετικά; Αν ο κόσμος δεν στήριζε το σπάσιμο, θα αποχωρούσε, αφήνοντας όσους επιδίδονταν σε αυτό, εκτεθειμένους στην αστυνομία. Η οποία απέτυχε χθες να εμποδίσει τις καταστροφές για τον ίδιο ακριβώς λόγο: με χιλιάδες ανθρώπους να πλημμυρίζουν κάθε στενό ή λεωφόρο περιμετρικά του Συντάγματος, ήταν αδύνατο να εφαρμόσει την προσφιλή της στρατηγική απομόνωσης των “ταραξιών”, αφού αυτή προϋποθέτει, προκειμένου να εφαρμοστεί, την κύκλωση των εν λόγω ομάδων. Η μαζικότητα και η επιμονή του κόσμου δεν το επέτρεπαν, οπότε τα ΜΑΤ αναλωνόντουσαν σε κατά μέτωπο επιθέσεις με νέα ενισχυμένα χημικά και κρότου λάμψης, που ήταν εύκολο να αποκρουστούν με τα εκατομμύρια κομμάτια πέτρας και μαρμάρου που εκσφενδονιζόντουσαν πάνω τους, όχι μόνο από τους “μάχιμους” αλλά και τον “άμαχο” πληθυσμό. Σε συνδυασμό με την παραμονή του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, αλλά και στις αρχές των Πανεπιστημίου και Σταδίου, η κυκλωτική κίνηση ήταν για ώρες εντελώς αδύνατη. Ώρες μετά, συναντούσες αποκαμωμένες διμοιρίες να κάθονται σε στάσεις λεωφορείου ή πεζούλια, περιτριγυρισμένοι από το σκηνικό του “βομβαρδισμού” που απέτυχαν να ελέγξουν.

Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για τη μαζικότητα της χθεσινής πορείας από τα παραπάνω. Τρεις ώρες μετά την αρχή των επεισοδίων στην πλατεία Συντάγματος, όλοι οι δρόμοι περιμετρικά της πλατείας, από το Μεταξουργείο ως το Μοναστηράκι, από τον Ευαγγελισμό ως το Ζάππειο και τη Φιλελλήνων ήταν ασφυκτικά γεμάτοι. Φτάνουν εκατό χιλιάδες άνθρωποι για συμβεί αυτό; Ρητορικό ερώτημα για παπαγαλάκια.

        Εν κατακλείδι, ο κόσμος χθες δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να συμμετέχει σε ένα “διάλογο”, με όρους που δεν επέλεξε ο ίδιος, αλλά το σύστημα εξουσίας. Η όξυνση και η βία είναι δικές τους επιλογές, όχι του λαού. Ο τελευταίος δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς, όσο τουλάχιστον η εξουσία βρίσκεται σε τόσο επικίνδυνα χέρια. Μπορεί η αριστερά, θεσμική και επαναστατική, να χαίρεται με αυτό; Σαφώς όχι. Αφού όμως η ίδια δεν έχει διαμορφώσει ακόμη τους όρους για κάτι καλύτερο, είναι σίγουρα προτιμητέα η οποιαδήποτε αντίδραση, από την απάθεια και την αδιαφορία του καναπέ.

του Ηλία Πετράκη

Η συμφωνία ΟΕΒ-ΠΕΟ/ΣΕΚ και κάποια σχόλια

ΕΙΔΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΟΕΒ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΤΕΧΝΙΩΝ ΠΕΟ ΚΑΙ ΣΕΚ

Οι δύο πλευρές, στην παρουσία της Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, στα πλαίσια της προσπάθειας που καταβάλλεται για εξεύρεση μέτρων άμβλυνσης των προβλημάτων που έχουν δημιουργηθεί λόγω της οικονομικής κρίσης, τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τους εργαζόμενους, συμφωνούν τα πιο κάτω:

1. Επαναβεβαιώνουν την προσήλωσή τους στην εφαρμογή και λειτουργία των συλλογικών συμβάσεων και του Κώδικα Βιομηχανικών Σχέσεων.

2. Η ΑΤΑ θα συνεχίσει να παραχωρείται κανονικά.

3. Λόγω της οικονομικής κρίσης θα μπορούν να μην παραχωρούνται γενικές αυξήσεις μισθών για την διετία 2012-2013.

4. Σε επιχειρήσεις/κλάδους, που δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα, θα συνεχίσουν να παραχωρούνται κανονικά αυξήσεις σε μισθούς και ωφελήματα, όπως προνοούνται στις συλλογικές συμβάσεις.

5. Θα συσταθεί κοινή Επιτροπή παρακολούθησης με επικεφαλής τους Αναπληρωτές/Βοηθούς Γενικούς Γραμματείς/Διευθυντές, με όρους εντολής την ορθή εφαρμογή της Συμφωνίας, την πρόληψη των καταχρήσεων, την παροχή αρωγής σε επιχειρήσεις με στόχο την αποφυγή ή τον περιορισμό στο ελάχιστο ενδεχόμενων απολύσεων και την υποβολή εισηγήσεων για υιοθέτηση περαιτέρω μέτρων στα πλαίσια των θεσμοθετημένων διαδικασιών, στις εξαιρετικές περιπτώσεις που αντιμετωπίζονται σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Το έργο της Επιτροπής μπορεί να συνδράμει εκεί και όπου θα απαιτηθεί, και εκπρόσωπος του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Για ΟΕΒ Για ΠΕΟ Για ΣΕΚ

…………………….. …………………….. ……………………..
(Φ. Ζαχαριάδης) (Π. Κυρίτσης) (Ν. Μωϋσέως)
Πρόεδρος Γενικός Γραμματέας Γενικός Γραμματέας

Στην παρουσία

……………………..……………………..
(Σωτηρούλα Χαραλάμπους)
Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Σχόλια παρατηρητηρίου

1. Για το σημείο 1 επιφυλασσόμαστε να δούμε τις εξελίξεις προσεχώς. Όταν ήδη οι συλλογικές συμβάσεις και ο Κώδικας αμφισβητούνται στην πράξη σε μια σειρά από κλάδους και πληθώρα επιχειρήσεων, μια λεκτική επαναβεβαίωση έχει μεν κάποια σημασία αλλά μέχρι ενός σημείου.

2. Για το σημείο 2 επιφυλασσόμαστε να δούμε τις εξελίξεις μέχρι τον Ιούνη έχοντας υπόψη μας την εξαγγελθείσα υπό τον Υπουργό Οικονομικών πρωτοβουλία “αναδιάρθρωσης” της ΑΤΑ και του τρόπου κατανομής της.

3. Τα σημεία 3 και 4 ουσιαστικά συνιστούν υπονόμευση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων και την εισαγωγή της λογικής της διαπραγμάτευσης κατ’ επιχείρηση και μάλιστα “ανάλογα με τα προβλήματα της”. Ουσιαστικά πρόκειται για κοινωνικοποίηση της ζημιάς καθώς οι εργοδότες μετακυλούν μέρος του επιχειρηματικού ρίσκου και κόστους, τη χαμηλή εταιρική απόδοση λόγω ύφεσης, στους εργαζόμενους που δεν έχουν απολύσει ήδη. Αυτό δεν έχει γίνει σε αντίθετες συνθήκες πχ αυξημένης κερδοφορίας – δεν έχουμε περίπτωση όπου ενδιάμεσα σε μια σύμβαση οι εργαζόμενοι ζήτησαν και πήραν μεγαλύτερες αυξήσεις επειδή η εταιρεία πραγματοποίησε υπερκέρδη. Και φαίνεται αρκετά παράλογο μάλιστα. Και όμως τώρα το αντιστρόφως ανάλογο περνιέται ως φυσιολογικό.

4. Υιοθετείται περίπου η λογική της ΟΕΒ ότι το πάγωμα των μισθών είναι ο κανόνας και η τήρηση των προβλεπόμενων, από τις πρόσφατα συνομολογημένες συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεων, η εξαίρεση. Μάλιστα ενώ στο σημείο 3 (δικαίωμα στις επιχειρήσεις για πάγωμα μισθών) εξαιρούνται τα ωφελήματα, στο σημείο 4 φαίνεται να μπαίνουν και τα ωφελήματα υπό την προϋπόθεση ότι “δεν υπάρχουν ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα”. Ούτως η άλλως δεν καθορίζεται με ποια κριτήρια και ποιες διαδικασίες θα αποφασίζεται αν μια επιχείρηση έχει πρόβλημα και πιο σημαντικά πόσο μεγάλο και σοβαρό είναι το πρόβλημα. Θα είναι όλα τα λογιστικά στοιχεία διαθέσιμα στους εργαζόμενους και στα συνδικάτα; Πως θα ερμηνεύονται τα δεδομένα; Και με δεδομένη την υφιστάμενη εργοδοτική εξουσία, πόσο εφικτή είναι η αμφισβήτηση της εργοδοτικής ανάγνωσης των οικονομικών δεδομένων, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι επιτρέψει πλήρη διαφάνεια;

5. Το σημείο 5 ανοίγει τον δρόμο και για πιθανές μειώσεις μισθών.

6. Οι αναφορές περί εργατικής νίκης είναι εκτός πραγματικότητας. Στην ουσία η ΟΕΒ έβαλε τον πήχη ψηλά και έτσι μπόρεσε να υποχωρήσει εξασφαλίζοντας σημαντικά κέρδη. Αντίθετα τα συνδικάτα έβαλαν χαμηλά τον πήχη από την αρχή και απλά εμπόδισαν τις μέγιστες απαιτήσεις της εργοδοσίας. Το μεγαλύτερο κέρδος όμως για την εργοδοσία είναι ότι χωρίς καν να πραγματοποιηθούν απεργίες πέτυχε μερική ανατροπή των κλαδικών συμβάσεων.

7. Το ότι ο συμβιβασμός (ανεξάρτητα από το περιεχόμενο) ήταν αποτέλεσμα προληπτικής μεσολάβησης του Υπουργείου και όχι αποτέλεσμα υλοποιημένων συσχετισμών δύναμης στα πλαίσια της εργασιακής σύγκρουσης έχει σημαντικές συνέπειες για τις ταξικές σχέσεις καθότι αφενός αναπαράγει και ενισχύει την συναινετική λογική του συστήματος, και αφετέρου εμποδίζει την συνδικαλιστική πλευρά από την πραγματική κινητοποίηση και άρα από το να δοκιμάσει την οργανωτική και πολιτική δύναμη της στην πράξη. Αυτό αφορά το ευρύτερο πλαίσιο και συνιστά διπλό κέρδος για την εργοδοσία.

• Κυριακή, 29 Ιανουάριος 2012
• Ώρα

   3:00 μ.μ.
• 

Η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού δε θα μπορούσε παρά να αγγίξει και την Κύπρο. Τα αποτελέσματα της επίθεσης που οι καπιταλιστές εντείνουν ενάντια στους εργαζόμενους δεν έχει άλλο σκοπό, από το να ξεπεραστεί η κρίση εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αλλά η αλήθεια είναι αυτή: Εμείς, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία, δε δημιουργήσαμε την κρίση τους. Όπως πάντα τα κέρδη ήταν δικά τους, δικές τους να ‘ναι και οι ζημιές.

Φορτώνουν σε εμάς τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης, τα χρέη και τα ελλείμματα που το κεφάλαιο δημιούργησε. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση χαρίζει δις στις τράπεζες που συνεχίζουν να αυξάνουν τα κέρδη τους. Η ανεργία αποτελεί πλέον εφιαλτική πραγματικότητα ιδιαίτερα για τη νεολαία, έχοντας φτάσει στο μεγαλύτερο ποσοστό, ενώ οι εργασιακές συνθήκες γίνονται ακόμα πιο σκληρές.

Κι ενώ η κυβέρνηση με τη στήριξη της αντιπολίτευσης επιβάλλει πολιτική λιτότητας με περικοπές και απολύσεις, οι δυνάμεις του κεφαλαίου προσπαθούν να υποτάξουν τις όποιες κοινωνικές αντιστάσεις, με τα εκβιαστικά διλλήματα για το ενδεχόμενο ενσωμάτωσης μας στο ΔΝΤ. Ταυτόχρονα προσπαθούν να σπάσουν το ηθικό και τη ενότητα της εργατικής τάξης, στοχοποιώντας τμήματα της. Από τη μια έχουμε την επίθεση στους εργαζόμενους του δημοσίου που τους παρουσιάζουν ως δήθεν προνομιούχους και από την άλλη στοχοποιούν τους πιο σκληρά εκμεταλλευόμενους εργάτες, τους μετανάστες.

Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ξεγελιούνται από αυτή τη προπαγάνδα. Ήδη είναι ξεκάθαρο ότι οι περικοπές στο δημόσιο ήταν απλά η αρχή και τώρα η επίθεση επεκτείνεται και στον ιδιωτικό τομέα απειλώντας, ακόμα και στοιχειώδη δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων. Οι μετανάστες από τη άλλη, ζουν σε ένα μεσαιωνικό καθεστώς υπερεκμετάλλευσης που τους έχουν επιβάλει οι κυρίαρχοι. Έτσι οι εργοδότες και το κράτος θέλουν να αποδυναμώσουν κι άλλο την αξία της εργατικής δύναμης ώστε να μεγαλώσουν τα κέρδη τους.

Ξέρουμε πως εμείς, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, δε θα βρούμε το δίκιο μας αν οι μισθοί των δημοσίων μειωθούν. Ξέρουμε ότι δε θα μπουν στη δικιά μας τσέπη όσα τους κόψουν και ξέρουμε ακόμα καλύτερα, ότι αν η επίθεση ενάντια σε αυτούς περάσει, εμείς θα χάσουμε ακόμα περισσότερα. Ξέρουμε, εμείς οι πιο παλιοί εργαζόμενοι, ότι αν οι νέοι πάρουν χαμηλότερους μισθούς από μας, τότε θα ‘ρθει αργά ή γρήγορα και η δικιά μας η σειρά. Ξέρουμε, εμείς οι νέοι εργαζόμενοι, ότι αν μας πάρουν στη δουλειά με χαμηλότερο μισθό από τον παλιότερο εργαζόμενο που απέλυσαν, με την ίδια ευκολία θα διώξουν κάποτε και μας. Ξέρουμε, εμείς οι Κύπριοι εργαζόμενοι, ότι η εκμετάλλευση των μεταναστών και το φθηνό εργατικό δυναμικό μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να φέρει σε εμάς. Όχι γιατί δε μπορούμε να τους ανταγωνιστούμε που μας «τρώνε» τις δουλειές, ούτε γιατί θέλουμε να τους υπερασπιστούμε από φιλανθρωπία ή συμπόνοια. Είναι γιατί ξέρουμε ότι όταν ένα κομμάτι των εργαζομένων τυγχάνει μεγάλης εκμετάλλευσης, τότε θα ‘ρθει και η σειρά για το άλλο. Γιατί όταν ένα κομμάτι βρίσκεται σε δύσκολη θέση (πχ. παράνομη διαμονή, ανασφάλιστη και μαύρη εργασία) θα δεχθεί να εργαστεί με πολύ χειρότερους όρους, κάτι που θα αναγκάσει το υπόλοιπο κομμάτι σε υποχωρήσεις. Ξέρουμε επίσης ότι οι συντάξεις μας δε θα κινδύνευαν, αν οι ξένοι εργάτες είχαν κοινωνικές ασφαλίσεις. Αλλά η παράνονη διαμονή, η μαύρη και ανασφάλιστη εργασία δεν υφίστανται γιατί δε μπορούν να παταχθούν, αλλά γιατί ακριβώς συμφέρουν το κεφάλαιο και την εργοδοσία. Για να αποδυναμώνουν συνολικά όλους τους εργαζόμενους. Άραγε λοιπόν, ποιος είναι ο εθχρός;;;

Οι εργαζόμενοι όπου κι αν δουλεύουν, έχουν να κερδίσουν μόνο αν ενωθούν ενάντια σε αυτούς που θέλουν να τους ισοπεδώσουν. Κύπριοι και ξένοι εργάτες πρέπει να παλέψουν μαζί για ίσα δικαιώματα και κατακτήσεις, η ενότητα είναι ο μόνος τρόπος να έχουν αντίκρυσμα οι αγώνες τους. Αυτή η κατάσταση μπορεί να ανατραπεί μόνο αν υπάρξει άμεση και αποφασιστική αντίσταση στη βάση της ταξικής και συνδικαλιστικής ενότητας και αλληλεγγύης.

Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα ούτε από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, καθώς ο ολοκληρωτικός έλεγχος τους από τις κομματικές γραφειοκρατίες, τις έχουν μετατρέψει σε κομματικά όργανα όπου οι βολεμένες ηγεσίες προωθούν τον πελατειακό και ξεπουλημένο διαχειριστικό συνδικαλισμό, που συνήθως συμβιβάζεται ή ακόμα και ταυτίζεται με τα εργοδοτικά συμφέροντα. Όλοι μαζί οι εργαζόμενοι πρέπει να γυρίσουν τη πλάτη σε όλους αυτούς που τους εκμεταλλεύονται και να πάρουν τη κατάσταση στα χέρια τους, να αυτοοργανωθούν παλεύοντας για τις ανάγκες τους. Για να γίνει αυτό πρέπει να δημιουργηθούν σωματεία βάσης όπου θα λειτουργούν αμεσοδημοκρατικά με γενικές συνελεύσεις και θα έχουν ταξική σύνθεση, δεν θα έχουν θέση εκεί κομματικά στελέχη ή αφεντικά.

Διαδηλώνουμε και φωνάζουμε ότι βρισκόμαστε στο πλάι των ξένων εργατών, απορρίπτοντας και πολεμώντας κάθε φωνή που προσπαθεί να τους ενοχοποιήσει για την κατάσταση που η κρίση δημιουργεί. Παλεύουμε για τα δικαιώματά τους στην εργασία, την ασφάλιση, τα αξιοπρεπή μεροκάματα και την αξιοπρεπή ζωή ξέροντας ότι παλεύουμε ταυτόχρονα και για μας, τους ντόπιους εργαζόμενους. Καλούμε τους όλους τους εργαζόμενους, γυναίκες και άντρες, νέους και παλιότερους, δημόσιους και ιδιωτικούς υπάλληλους, Κύπριους και ξένους να τολμήσουν να κοιτάξουν στα μάτια τον πραγματικό τους εχθρό και μαζί να πορευτούμε στον αγώνα της διεκδίκησης των κοινών δικαιωμάτων μας.

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ
ΚΥΠΡΙΟΙ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

Cyprus could not help but also be affected by the global economic crisis of capitalism. The result of the attack of the capitalists’ against the working masses has no other purpose than to overcome the crisis at the expense of the social majority. But the truth is: We, the working masses, the unemployed, and the youths; we were not the cause of their crisis. As always, the profit was theirs and so should the crisis be; theirs. They burden us with the capitalistic crisis, the debts and the deficits that the capital has created. At the same time, the government spends billions on the banks so that they can continue to increase their profits. Unemployment has become a nightmarish reality; especially for the youth, having reached its highest percentage of unemployment, while the working conditions keep getting harder and worse. Even while the government, with the support of opposition political imposes, austerity, cutbacks and layoffs, the forces of capital trying to subdue any social resistance, with extortionate dilemmas for possible inclusion in our IMF; the government tries to eliminate the morale and unity of the working classes by targeting some of its segments. But on the other hand, we have the elevation of the public employees, showing them as supposedly superior and privileged; and the attack against the foreign workers and the migrants that are targeted, even though they work under the hardest conditions and are the most exploited workers.
Employees should not be fooled by this propaganda. It is already clear that cuts in public were just the beginning, and now the attack has gone further into a private level by threatening even the basic rights and achievements of the workers. Immigrants, on the other hand, living under an almost medieval overexploitation condition imposed by the ‘sovereigns’. Therefore, the employers and the government aim to weaken the value of labour power even more in order to elevate their profits.
We know that, we, as private employees, will not be able to claim our rights if the salaries of the public workers are decreased. We know that the money they lose will not go into our pockets; and that if the attack against them passes, we will lose even more. The more experienced workers know that if the new employees get a lower salary, there is certainly going be a time when their turn comes. We, Cypriot employees, know that the exploitation of the foreign employees and the cheap working labour can only do us harm and have negative result. Not because we cannot compete with those who ‘steal’ our jobs or because we want to support them by mere charitableness or compassion, but because we know that when one part of them is under explicit exploitation, the other part is next. When one part is in a tough situation (e.g.: illegal stay, uninsured and illegal job), they will agree to work under the worst circumstances, something that will cause the other part to compromise and back down. We also know that if the foreign employees were socially insured, our pensions would not have been threatened. However, illegal stay and illegal work remain because the employees cannot confront the employers and that is something that privileges the capital and the employers themselves; their aim being to weaken all the employees on their entirety. And I wonder; who is the real enemy? Foreign and Cypriot employees cannot win and their struggling cannot be rewarded unless they all unite and resist those holding the strings for equal rights. This situation can only be altered if there is instant and determined resistance on the basis of class and syndicalism union and solidarity.
Employees cannot expect anything from the syndicalism union as the whole control by the party bureaucracies has turned them into party mechanisms where the well-endowed leaders promote customer and managerial ‘deceptive’ syndicalism which usually compromises, or even, identifies to the employers’ interests. Employees united, should turn their backs on all those who exploit them and take matters into their own hands, and while self-organized, fight for their needs. For this to be achieved, there have to be basis-organizations which will work with direct-democratic general assemblies and will have class composition where party officials or bosses will not have a place.
Today, we march and shout that we are on the side of the foreign employees, rejecting and fighting every voice that tries to incriminate the situation that creates the crisis. We are fighting for their rights at work, security, decent wages and decent life, knowing that we fight together for our local workers. We call on all workers, women and men, young and older, public and private officials, locals and foreigners to dare and look in the eyes of their real enemy and thus, together, move forward in the struggle to claim our common rights.

ο βασικός εκπρόσωπος του κεφαλαίου στην βουλή, Αβέρωφ Νεοφύτου δέχτηκε έντονες αποδοκιμασίες όταν έβγαινε από το κτίριο.

εργαζομένοι της ΣΕΚ του φώναξαν “ψεύτη”, “κλέφτη”, “δεν θα σε ξαναψηφίσουμε”, “η μισή Αρκάκα εν δική σου τζιαι θέλεις τζιαι άλλα”, “εσού πόσα πιάννεις; εγιώ φταίω όμως που σε ψήφισα”

……………………………..

Κύριο Κίκη Καζαμία

Υπουργό Οικονομικών Λευκωσία

Λευκωσία

ΨΗΦΙΣΜΑ ΠΑΝΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ

Το Συνδικαλιστικό Κίνημα της Κύπρου εκφράζει έντονη απαρέσκεια γιατί Κυβέρνηση και Πολιτικά Κόμματα προχώρησαν σε αποφάσεις και υιοθέτηση μέτρων που πλήττουν ζωτικούς όρους απασχόλησης και πρόνοιες των συλλογικών συμβάσεων, χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους. Η απαρέσκεια αυτή, επιτείνεται από το γεγονός ότι, τα υπό αναφορά μέτρα λήφθηκαν, ερήμην των εργαζομένων, παρά την ωριμότητα, υπευθυνότητα και συνέπεια που επέδειξε το συνδικαλιστικό κίνημα μέχρι σήμερα.

Η ενέργεια αυτή συνιστά υπόσκαψη και εκθεμελίωση του κοινωνικού διαλόγου και της τριμερούς συνεργασίας, που έχει συμβάλει τα μέγιστα στη διατήρηση της εργασιακής ειρήνης και της κοινωνικής συναίνεσης. Επισημαίνεται ότι σε συνθήκες δύσκολες και αντίξοες για τον τόπο, ο κοινωνικός διάλογος αποτέλεσε διαχρονικά, θεμέλιο σταθερής ανάπτυξης και προόδου και συνέβαλε τα μέγιστα στο να εξευρίσκονται συγκλίσεις και να ξεπερνούνται τα προβλήματα κατά τρόπο κοινωνικά αποδεκτό.

Τα μέτρα που έχουν πρόσφατα συμφωνηθεί μεταξύ κυβέρνησης και πολιτικών κομμάτων, είναι πρόδηλα ετεροβαρή και άδικα, γιατί στοχοποιούν και πάλιν τους εργαζόμενους, ενώ οι διακηρύξεις για την άμεση συνεισφορά του συσσωρευμένου πλούτου και πάταξη της τεράστιας φοροδιαφυγής / φοροαποφυγής παραμένουν λόγια κενά και επιταγές χωρίς αντίκρυσμα.

Το συνδικαλιστικό κίνημα είναι πεπεισμένο ότι, αν διεξαγόταν κοινωνικός διάλογος θα μπορούσαν να εξευρεθούν δικαιότερες και πιο ορθολογικές λύσεις, αφού οι συμφωνηθείσες ρυθμίσεις δημιουργούν ανισότητες ακόμα και ανάμεσα στους ίδιους τους εργαζόμενους. Ούτε και γενικότερα είναι ισορροπημένα τα μέτρα μεταξύ πλούτου και εργασίας, αφού το μερίδιο που καλούνται να πληρώσουν οι μισθωτοί είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα κληθεί να καταβάλει ο πλούτος.

Η σημερινή προειδοποιητική Πανσυνδικαλιστική κινητοποίηση συνιστά εκδήλωση αντίδρασης και διαμαρτυρία στις μονομερείς αποφάσεις κυβέρνησης και βουλής, οι οποίες λήφθηκαν έξω από τα θεσμοθετημένα εργασιακά θέσμια, αλλά και σαφή προειδοποίηση προς κάθε κατεύθυνση, ότι οι πρακτικές αυτές δεν πρόκειται να γίνουν ανεκτές.

Το συνδικαλιστικό κίνημα διακηρύττει την αποφασιστικότητά του να κατοχυρώσει με όλα τα νόμιμα μέσα, θεσμούς και ζωτικά δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί μέσα από αγώνες και θυσίες δεκαετιών και προειδοποιεί ότι, η οποιαδήποτε προσπάθεια για υπόσκαψη του κοινωνικού διαλόγου δεν θα γίνει ανεχτή. Το συνδικαλιστικό κίνημα καλεί την κυβέρνηση και τη βουλή να υιοθετήσουν πολιτικές για δίκαιο επιμερισμό των βαρών για έξοδο από την κρίση και να διαφυλάξουν τους ιστούς της κοινωνικής συνοχής και γενικότερα να αποκαταστήσουν το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Οι Οργανώσεις:

ΠΕΟ

ΣΕΚ

ΠΑΣΥΔΥ

ΠΟΑΣ

ΔΕΟΚ

ΕΤΥΚ

ΟΕΛΜΕΚ

ΠΟΕΔ

ΟΛΤΕΚ

Ένωση Συντακτών Κύπρου

Σύνδεσμος Αξιωματικών Κυπριακού Στρατού

Σύνδεσμος Υπαξιωματικών Κυπριακού Στρατού

13 Δεκεμβρίου 2011

Πηγή:ΚΥΠΕ/ΑΠΕ

08/12/2011 – 17:55

http://youthagainstnationalism.wordpress.com/2011/12/04/oi-perikopes-den-stamatoun-tin-krisi/

Του Παναγιώτη Σολωμού

Τα νέα μέτρα περικοπών που προωθεί η κυβέρνηση Χριστοφια είναι απαίτηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ντόπιας αστικής τάξης.

Με την απειλή  ”πάρτε τα μέτρα η μπαίνετε σε μηχανισμό ” έχουν σπρώξει την κυβέρνηση να καταθέσει προτάσεις περικοπών με συνοπτικές διαδικασίες.

Επιστρατεύουν όλα τα όπλα για να πείσουν τόσο την κυβέρνηση όσο και την κοινή γνώμη. Την ενότητα που η κυβέρνηση Χριστόφια επικαλούνταν και του γύρισε μπούμερανγκ με την συνάντηση Αναστασιαδη –Νεοφύτου, ακόμα  χρησιμοποιούν και τον πρώην πρόεδρο της δημοκρατίας Γιώργο Βασιλείου ο οποίος “διαβεβαιώνει ότι οι περικοπές είναι απαραίτητες”.

Η Κύπρος έχει πάρει ήδη τον δρόμο της Ελλάδας της Πορτογαλίας της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ιρλανδίας, γενικά των χωρών της περιφέρειας της Ευρώπης.

Όσοι πιστεύουν ότι αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία και θα λύσουν το πρόβλημα είτε στρουθοκαμηλίζουν είτε παίζουν το παιχνίδι των τραπεζιτών και χρηματιστών. Των σύγχρονων δηλαδή τοκογλύφων και τζογαδόρων.

Σε καμία από αυτές τις χώρες οι περικοπές δεν έχουν ανακόψει την πορεία προς την χρεοκοπία! Όσες έχουν μπει στο μηχανισμό ήδη, με κάθε αποδέσμευση δόσης καλούνται οι κυβερνήσεις να προχωρήσουν και σε άλλες περικοπές! Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, τα ελλείμματα και το χρέος να αυξάνεται μεν συνεχώς την ίδια στιγμή όμως οι εργαζόμενοι να ζούνε σε συνθήκες πείνας!

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι για την κρίση δεν ευθύνονται ούτε οι ξένοι εργάτες, ούτε οι Έλληνες εργάτες ούτε οι (ψηλοί) μισθοί του δημόσιου τομέα. Για την κρίση ευθύνονται οι ντόπιοι και διεθνείς τοκογλύφοι και κερδοσκόποι .που για να διατηρήσουν τα υψηλά ποσοστά κέρδους  επιβάλλουν μέσω των κυβερνήσεων που ελέγχουν πολιτικές λιτότητας.

Τα κόμματα της δεξιάς σαν φορείς της λογικής του κεφαλαίου είναι σήμερα στην πρώτη γραμμή ενάντια στα εργατικά δικαιώματα. και κοινωνικές κατακτήσεις.

Από την άλλη το ΑΚΕΛ και η κυβέρνηση του έχοντας εγκαταλείψει την ταξική ανάλυση της κοινωνίας, έχοντας εγκαταλείψει κάθε προοπτική στήριξης του σε μαζικές-λαϊκές κινητοποιήσεις , βουτηγμένο στην λογική της διαχείρισης του καπιταλισμού, κυριολεκτικά  σέρνεται από την αστική τάξη στις επιλογές της.

Το εργατικό κίνημα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις βρίσκονται σήμερα σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση και δέχονται πιέσεις τόσο από την ντόπια όσο και διεθνή αστική τάξη μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης  Έχουν δε ενάντιων τους το σύνολο σχεδόν των Μ.Μ.Ε.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση οι δυναμικές κινητοποιήσεις είναι η μόνη διέξοδος μέσα από την οποία μπορούν οι εργαζόμενοι

• να σταματήσουν τον οδοστρωτήρα των περικοπών. Αν περάσουν έστω και αυτές τις περικοπές που προτείνεται τώρα, δεν θα αργήσουν να έρθουν κι άλλες, βαθύτερες, όπως γίνεται στην Ελλάδα, Ιταλία, Ιρλανδία, Πορτογαλία.

• να ξεσκεπάσουν τον ρόλο του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου και να ξεκαθαρίσουν πως κάθε σεντ περικοπής φεύγει από την αγορά και γίνεται κέρδος στα ταμεία  του διεθνούς κεφαλαίου και κατ επέκταση οξύνει την κρίση αντί να την αντιμετωπίζει

• να σφυρηλατήσουν την ενότητα του εργατικού κινήματος, του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα. Οι περικοπές ξεκίνησαν στον δημόσιο τομέα και τα ΜΜΕ και τα κόμματα κατάφεραν ως ένα βαθμό να πείσουν την κοινή γνώμη ότι αυτοί φταίνε για την κρίση. Τα μέτρα που παίρνουν τώρα είναι ξεκάθαρο ότι, ό,τι μείωση θα γίνει στο δημόσιο θα γίνει και στον ιδιωτικό τομέα. Για αυτό και απαιτείται η ενότητα του εργατικού κινήματος, ιδιωτικού και δημοσίου.

• να φέρουν και το εργατικό κίνημα της Κύπρου σε κοινή πορεία με τα ευρωπαϊκά κινήματα. Οι επιθέσεις είναι διεθνείς. Οι εργαζόμενοι σε όλη την Ευρώπη δίνουν πολύ δυναμικές μάχες για να μην πληρώσουν αυτοί την κρίση των καπιταλιστών Για να σταματήσει η επίθεση πρέπει να συντονιστούμε κι εμείς σαν εργαζόμενοι σε διεθνές επίπεδο.

Σαν κυπριακό τμήμα της CWI (κομμάτι του οποίου είναι και η Νεολαία Ενάντια στον Εθνικισμό) θεωρούμε ότι τα μέτρα που προτείνουν δεν είναι μονόδρομος. Είναι μονόδρομος μόνο αν θέλουν να ικανοποιήσουν την απληστία του κεφαλαίου. Για τους εργαζόμενους όμως υπάρχει λύση να μην πληρώσουν αυτοί.

Την κρίση να πληρώσει το κεφάλαιο!

Για να γίνει αυτό χρειάζονται να παρθούν κάποια μέτρα.

Καμία περικοπή στο δημόσιο και ευρύτερα δημόσιο τομέα στις κοινωνικές παροχές και στους μισθούς.

Αν θέλουν να βρεθούν άμεσα χρήματα τώρα για τον προϋπολογισμό μπορούν να εισπράξουν:

168 εκατ ευρώ από τους φόρους που χρωστά ως το 2008 η εκκλησία

300 εκατ ευρώ από φόρους ως το 2008 και τόκους φόρων που τελικά διέγραψαν την προηγούμενη Πέμπτη (24/11)

10% μόνο να φορολογηθεί ο ανενεργός πλούτος, των 15 πιο πλούσιων Κύπριων, μπορούμε να συγκεντρώσουμε άμεσα 300 εκατ ευρώ

Κι αυτά είναι μόνο κάποια από τα μέτρα που μπορούν να φέρουν έσοδα. Αν γίνει σοβαρή εξέταση για την πάταξη της φοροδιαφυγής, την φορολογία στο μεγάλο κεφάλαιο και την εκκλησιαστική περιουσία τότε μπορεί να καλυφθεί άμεσα στο πρόβλημα του ελλείμματος.

Για να αποφύγουμε όμως το πρόβλημα στο σύνολό του χρειαζόμαστε :

Κρατικοποίηση τραπεζών στο σύνολό τους όχι μόνο τις ζημιές, κάτω από τον έλεγχο και διαχείριση από τους εργαζόμενους και την κοινωνία.

Κρατικοποίηση της εμπορίας καυσίμων γιατί ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι μέσα από τη εμπορία καυσίμων γίνεται ίσως η πιο μεγάλη απομύζηση πλούτου από την κοινωνία

Κρατικοποίηση και των κυρίων τομέων της οικονομίας – και τους ημικρατικούς να γίνουν κρατικοί. Έτσι αφού το κράτος φροντίζει για τις ζημιές τους να επωφελείται από όλα τα έσοδά τους. Αποζημίωση να δίνεται μόνο σε μικρομετόχους και μετά από απόδειξη ανάγκης.

Κρατικοποίηση και των επιχειρήσεων που χρεοκοπούν ή είναι στα πρόθυρα χρεοκοπίας Την προηγούμενη περίοδο το κράτος χάρισε 2,4 δις ευρώ σε επιχειρήσεις στον ξενοδοχειακό τομέα για να ανακάμψουν. Τώρα καλούμαστε να το πληρώσουμε εμείς το τίμημα. Γιατί να στηρίζουμε τα κέρδη αυτών που τελικά απολύουν για να πάρουν φτηνό εργατικό δυναμικό ή για να μην χάσουν τα κέρδη τους;

Εργατικός και κοινωνικός έλεγχος και διαχείριση για πραγματικό εκδημοκρατισμό του δημοσίου τομέα και των μεγάλων δημοσίων επιχειρήσεων για πάταξη της διαφθοράς

Επενδύσεις σε δουλειές στην εκπαίδευση στην υγεία στις κοινωνικές παροχές. Όχι στους ιδιώτες οι οποίοι τελικά τρώνε τις επενδύσεις και δεν κάνουν τίποτα.

Να πούμε ένα μεγάλο όχι στην Ευρώπη των αγορών και των αφεντικών! Να πούμε ένα μεγάλο όχι στις συνθήκες Λισαβόνας, Μάαστριχτ που μας δεσμεύουν για τα συμφέροντα των καπιταλιστών και όχι της κοινωνίας.

Χτίσιμο μιας σχεδιασμένης οικονομίας για τις ανάγκες των εργαζόμενων και όχι του μεγάλου κεφαλαίου. Πάλη για μια ενωμένη σοσιαλιστική Ευρώπη, σε εθελοντική και ισότιμη βάση, σε αντιδιαστολή με την Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου.

Η διεύθυνση λέει ότι θα δώσει τους 13ους μετά τον Μάρτη σε δόσεις. Αυτή η πρόταση δεν βρίσκει σύμφωνους τους εργαζόμενους οι οποίοι αναμένεται να συνεχίσουν τον αγώνα τους αν η διεύθυνση δεν αλλάξει στάση . Να σημειώσουμε ότι το τελευταίο διάστημα το συγκρότημα Δίας προχώρησε αθόρυβα και  σε απολύσεις προσωπικού . Σήμερα αναμένεται από την διεύθυνση να ανακοινώσει τις τελικές της αποφάσεις .